Archives presse 2008

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 3/12/2008

ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΑΡΙΣΙ
Η πίστωση χρόνου στον Σαρκοζί τελείωσε

Ο Νικολά Σαρκοζί δεν θα μπορεί να βασίζεται για πολύ καιρό ακόμα σε τρεις συγκυρίες που του εξασφάλισαν νηνεμία στην εσωτερική πολιτική: – Η γαλλική προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση οδεύει προς το τέλος της και ο ευνοϊκός αντίκτυπος από τη διεθνή αίγλη που είχε χαρίσει στον Σαρκοζί ο ρόλος του προεδρεύοντος θα εξανεμισθεί. Η διεθνής οικονομική κρίση, η οποία σαν «παραπέτασμα καπνού» επικάλυπτε όλα τα άλλα φλέγοντα προβλήματα και έδινε πίστωση χρόνου στη γαλλική κυβέρνηση για την εκπλήρωση των υποσχέσεών της έπαψε να ασκεί την αποθαρρυντική της επιρροή ως προς τις κοινωνικές διεκδικήσεις. Η αντιπολίτευση, που φαινόταν διαλυμένη, με τους σοσιαλιστές να αλληλοσπαράσσονται ανίκανοι να αντιπαρατεθούν στην πολιτική της Δεξιάς, αρχίζει να ανασυντάσσεται.

Το κλίμα άλλαξε. Ανασκίρτημα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά την ανάληψη ηγεσίας από τη νέα του πρώτη γραμματέα Μαρτίν Ομπρί, που ανασκουμπώθηκε, ρίχτηκε στη δουλειά για να επιτύχει ανασυγκρότηση στο κόμμα και άρχισε ήδη να εξαπολύει τις πρώτες ομοβροντίες κατά της πολιτικής της κυβέρνησης, ζητώντας από τον Σαρκοζί «να αλλάξει πολιτική». Οι κοινωνικές κινητοποιήσεις που είχαν σταματήσει ξανάρχισαν. Η πρώτη μεγάλη διαδήλωση έγινε κατά της επίμαχης μεταρρύθμισης του κρατικού τηλεοπτικού φορέα που έχει προκαλέσει μπαράζ από κριτικές. Οπως το είχε υποσχεθεί στο συνέδριο των Σοσιαλιστών, η Μαρτίν Ομπρί κατέβηκε στον δρόμο. Εδωσε μαχητικό «παρών» στη διαδήλωση των εργαζομένων στον δημόσιο τηλεοπτικό φορέα. Τα ΜΜΕ καταγγελλούν «ισχυρό πλήγμα» κατά της κρατικής τηλεόρασης, με το οποίο επιτυγχάνεται ο απόλυτος έλεγχος του κρατικού φορέα και η ενίσχυση των ιδιωτικών σταθμών, που θα «εισπράξουν πακτωλό». Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων είναι εύλογα: «Η δημόσια τηλεόραση οδεύει σε ασφυξία». «Η France Televisions αποδυναμωμένη και υπό κηδεμονία», «Καταδίκη σε θάνατο», «Ο Σαρκοζί επιβάλλει τον νόμο του».

Η διάταξη που αφορά τον διορισμό των προέδρων της France Televisions και του Radio France και ανάκλησή τους από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και το υπουργικό συμβούλιο, προκαλεί πολεμική. Δεύτερη επίμαχη διάταξη είναι η κατάργηση της τηλεοπτικής διαφήμισης από τους κρατικούς σταθμούς, η οποία σε συνδυασμό με τη μη αύξηση του ανταποδοτικού τέλους -που είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη- θα θέσει τον δημόσιο τηλεοπτικό φορέα «υπό την πλήρη και άμεση οικονομική κηδεμονία του κρατικού προϋπολογισμού». Οι επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης για κάλυψη της ζημίας από νέους φόρους χαρακτηρίζονται «απατηλές» και «υποκριτικές». Από την αντιπολίτευση, αλλά και από τη Δεξιά, ακούγονται κριτικές και για τον κυριαρχικό ρόλο που επιδιώκει να παίξει ο κ. Σαρκοζί στον τομέα της επικοινωνίας και καταγγελίες για «μπερλουσκονισμό» της δημόσιας τηλεόρασης. Η αντιπολίτευση προειδοποιεί για «κοινοβουλευτικό Βιετνάμ» και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για «χειραγώγηση» από τον πανταχού παρόντα πρόεδρο.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 22/11/2008
ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΟΥ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ… ΑΝΗΦΟΡΙΚΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Σοσιαλισμός σε ψηλά τακούνια

Για πρώτη φορά στην ιστορία του το Σοσιαλιστικό Κόμμα (Σ.Κ.) θα διευθύνει μία γυναίκα, που θα αναλάβει την ηγεσία, εκπληρώνοντας την αλλαγή και τον εκσυγχρονισμό του. Οι σοσιαλιστές ψήφιζαν χθες το βράδυ για δεύτερη φορά, για να επιλέξουν ανάμεσα στις δύο επικρατέστερες προσωπικότητες, Σεγκολέν Ρουαγιάλ και Μαρτίν Ομπρί, γιατί στον πρώτο γύρο κανείς από τους τρεις υποψηφίους δεν πέτυχε απόλυτη πλειοψηφία.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ ήρθε επικεφαλής σε ποσοστά, με 43,01%, έναντι 34,50% της Μαρτίν Ομπρί και 22,83% του Μπενουά Αμόν. Η επιλογή νέου ηγέτη συγκέντρωσε αυξημένο ενδιαφέρον και συμμετοχή που έφτασε στο 59,9%.

Η μονομαχία ανάμεσα στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ και τη Μαρτίν Ομπρί παίχθηκε στο νήμα, με ρυθμιστές τους ψηφοφόρους του Μπενουά Αμόν. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έσπευσε να προτείνει συμμαχία στον Αμόν και μια θέση στη διεύθυνση του κόμματος σε περίπτωση εκλογής της. Αλλά ο υποψήφιος της αριστεράς πτέρυγας του κόμματος κάλεσε αμέσως όσους τον υποστήριξαν να ψηφίσουν τη Μαρτίν Ομπρί.

Ο Αμόν «δείχνει» την Ομπρί

«Πρόκειται για μία σημαντική πολιτική επιλογή, που θα σηματοδοτήσει την αλλαγή στο κόμμα, καθορίζοντας ποια θα είναι η διεύθυνση η οποία θα εκπληρώσει αυτή την αλλαγή. Για να έχουμε ένα κόμμα που να θέτει σαν σαφή προσανατολισμό του τη συγκέντρωση σε μία πολιτική γραμμή της αριστεράς, ζητώ από τα 30.000 μέλη του Σ.Κ., που μου έδειξαν εμπιστοσύνη, να μεταφέρουν μαζικά την ψήφο τους υπέρ της Μαρτίν Ομπρί», δήλωσε.

Το επιτελείο της Ρουαγιάλ εκτίμησε ότι «κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης των ψήφων των ψηφοφόρων του» κι ότι, παρά την αριθμητική υπεροχή στο στρατόπεδο της Ομπρί, όσοι ψήφισαν τον Αμόν, γιατί ενσαρκώνει την «αλλαγή», θα προτιμήσουν να ψηφίσουν τη Ρουαγιάλ. «Τα μέλη του κόμματος δεν έχουν ανάγκη από αυτούς που επιδιώκουν να γίνουν διευθυντές συνείδησης των ψηφοφόρων τους», δήλωσε ο σεγκολενικός Φρανσουά Ρεμπσαμέν, καταγγέλλοντας τη «συμμαχία της παρεμπόδισης».

Στο επιτελείο της Ομπρί εκφραζόταν αισιοδοξία. Παρ’ όλο που η μεταφορά ψήφων των υποστηρικτών του δημάρχου Παρισιού Ντελανοέ δεν ήταν τόσο καλή όσο ήλπιζαν, η εκτίμησή τους ήταν ότι χάρη στις ψήφους του Αμόν η δυναμική παίζει υπέρ της κόρης τού Ντελόρ και της συλλογικής πολιτικής της πλατφόρμας.

Η νέα γενική γραμματέας του κόμματος θα ζητήσει από το Εθνικό Συμβούλιο που θα συνέλθει στις 29 Νοεμβρίου, να εγκρίνει τη σύνθεση της ηγετικής της ομάδας. Το Εθνικό Συμβούλιο απαρτίζεται από τους επικεφαλής των περιφερειακών οργανώσεων και από τα μέλη που εξελέγησαν από το συνέδριο, αναλογικά με το ποσοστό ψήφων που έλαβαν οι τέσσερις πολιτικές πλατφόρμες (29,8% της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αντίστοιχα 25% Ντελανοέ και Ομπρί, 19% Μπενουά Αμόν). Καμιά πολιτική πρόταση από μόνη της δεν έχει την πλειοψηφία». Η νέα ηγέτης θα έχει σαν πρωταρχικό καθήκον να συσπειρώσει πλατειά πλειοψηφία γύρω από την πολιτική της πλατφόρμα, για να εκπληρώσει τον εκσυγχρονισμό και την αναδόμηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος. *

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ 18/5/2008
O ταχυδρόμος χτύπησε ξανά
Η άκρα αριστερά και η επανάσταση έκαναν μία θεαματική έφοδο στη γαλλική επικαιρότητα με την εξαιρετική προβολή που δόθηκε στην τηλεοπτική περφόρμανς του ανερχόμενου αστέρα της πολιτικής, τροτσκιστή Ολιβιέ Μπεζανσνό. Την περασμένη Κυριακή, ο χαρισματικός πρώην προεδρικός υποψήφιος της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας (LCR), που ενσαρκώνει το καινούριο στην πολιτική σκηνή, ήταν ο πρωταγωνιστής της εκπομπής μεγάλης θεαματικότητας του Μισέλ Ντρικέρ.

Την «άνοιξη της ακροαριστεράς» πρόβαλαν πολυσέλιδα αφιερώματα του τύπου, που με πηχυαίους τίτλους αναφέρθηκαν στη «Στέψη» του «Γαβριά», στο «μυστήριο Μπεζανσνό» και στον «τροτσκο-σταρ». Κάποιοι μίλησαν και για «χαμαιλέοντα» αντικαπιταλιστή, σημειώνοντας ότι «η επανάσταση» κάθησε στον κόκκινο καναπέ μιας γκλάμουρους κυριακάτικης εκπομπής.

Ορισμένοι ακροαριστεροί, πάλι, εκτίμησαν ότι ο Ολιβιέ υπέκυψε στη μόδα της αυτοπροβολής. «Αν η εικόνα του βγει ενισχυμένη, ποιο μήνυμα μπορεί να περάσει πολιτικά σε μία εκπομπή που προβάλει την προσωπικότητα εις βάρος των πολιτικών ιδεών;»

Πάντως ο ηγέτης της LCR Αλέν Κριβίν έκρινε άτοπη την πολεμική εναντίον Μπεζανσνό: «Αν κάνουμε μποϊκοτάζ στην αστική τηλεόραση το μήνυμά μας δεν θα περνάει πουθενά».

Στόχος το 8% στις επόμενες εκλογές

Ο Ολιβιέ Μπεζανσνό, ηλικίας 34 ετών, δεν άλλαξε στιλ και τρόπο έκφρασης μέσα στα 20 χρόνια της πολιτικής του πορείας, από τη στράτευσή του ως εφήβου στην ακροαριστερά μέχρι την αναρρίχησή του από το 2001 στην ηγεσία της LCR. Γιος δασκάλων, αποφάσισε να μην τελειώσει τις σπουδές του και να εργαστεί ως ταχυδρόμος. Επιμένει να συνεχίζει αυτή του τη δραστηριότητα, παρά τις υποχρεώσεις που δημιούργησε ως προεδρικός υποψήφιος και παρ’ όλο που ετοιμάζεται να ιδρύσει αρχές του 2009 ένα «νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα». Αν και στις προεδρικές απέσπασε το 4,8%, σήμερα βρίσκεται στην τρίτη θέση των πιο δημοφιλών προσωπικοτήτων της αριστεράς με 62%.

Το τηλεοπτικό αφιέρωμα στον Μπεζανσνό περιλάβανε διακριτικές αναφορές στη ζωή του, στις αθλητικές του δραστηριότητες, στην εκδότρια σύντροφό του και στον μικρό του γιο, που δεν παρουσιάστηκαν. Μίλησε όμως και για τη σύγκρουσή του με τον εισαγωγέα πιστολιών με ηλεκτρισμό.

«Δεν θέλω να είμαι αιώνιος προεδρικός υποψήφιος» λέει, διεκδικώντας συλλογικό ρόλο στο νέο κόμμα ΝΡΑ.

Σήμερα η LCR διαθέτει 3.000 μέλη. Με το νέο κόμμα που θα ιδρύσει, η Λίγκα φιλοδοξεί να αποσπάσει από την κοινοβουλευτική αριστερά 2 – 3 εκατομμύρια ψήφους, ποσοστό 7% – 8%. Καθώς ο Μπεζανσνό διατηρεί τις αποστάσεις του από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, γίνεται στόχος της κριτικής από σοσιαλιστές ηγέτες. Εκτιμούν ότι είναι χαρισματικός και βρίσκει απήχηση γιατί ενσαρκώνει την οργή του λαού απέναντι στην αδικία, αλλά τον κατηγορούν ότι προτείνει ένα μοντέρνο «αναρχο-επανάστασης» αναχρονιστικό και ανέφικτο.

KYRIAKATIKH – 11/5/2008
Ανρί Βεμπέρ: «Ο Σαρκοζί επωφελήθηκε απ’ το ‘68»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην ΗΡΑ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ
«Στην εποχή του Ντε Γκολ ο σημερινός πρόεδρος δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος ούτε να εκλεγεί από την τότε συντηρητική γαλλική κοινωνία»

Ο Μάης του ‘68 σημάδεψε τη συλλογική συνείδηση στην Ευρώπη με τις ιδέες του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, του αντικομφορμισμού, της ελευθερίας έκφρασης και των κοινωνικών κατακτήσεων. Απόγονος του Μάη ‘68 ο δόκτωρ Φιλοσοφίας και Πολιτικών Επιστημών Ανρί Βεμπέρ, ξεκίνησε την πολιτική του δράση ως μέλος της Ενωσης Κομμουνιστών Φοιτητών – UEC. Συνιδρυτής με τον Αλέν Κριβίν της LCR, απομακρύνθηκε από την ακροαριστερά στη δεκαετία του 80. Ηγετική προσωπικότητα σήμερα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, εθνικός γραμματέας του Πολιτικού του Γραφείου και ευρωβουλευτής, μας δίνει μία ενδιαφέρουσα μαρτυρία για την εμπειρία του από τον Μάη.

* Ποιες ήταν οι κυριότερες κατακτήσεις που σημάδεψαν το κίνημα του Μάη ‘68;

- Ηταν ένα μεγάλο κίνημα απελευθέρωσης και εκδημοκρατισμού της γαλλικής κοινωνίας, που αντιπαρατέθηκε σε όλες τις μορφές αυταρχικής άσκησης της εξουσίας, στη διοίκηση, στην οικογένεια, στο ζευγάρι, στο πανεπιστήμιο, στην επιχείρηση. Στο όνομα της αρχής της ισότητας και της χειραφέτησης αντιπαρατέθηκε στον πουριτανισμό και σε όλες τις μορφές διακρίσεων ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, ράτσες, άτομα, σεξουαλικές προτιμήσεις. Διεκδίκησε τον εκσυγχρονισμό των ηθών αλλά και της οικονομίας. Αυτή την κληρονομιά μας καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να τη θέσει υπό κρίση.

* Από τις οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις ποιες εξακολουθούν να ισχύουν;

- Το Μάη του ‘68, η μεγαλύτερη γενική απεργία πού έγινε στην ιστορία της Γαλλίας οδήγησε σε τεράστια επιτεύγματα. Στην αύξηση κατά 35% του κατώτερου εργατικού εισοδήματος, σε αναγνώριση των συνδικαλιστικών ελευθεριών στις επιχειρήσεις. Μεγάλες διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε ένα γενναιόδωρο σύστημα επιμόρφωσης, αποζημιώσεων ανεργίας και συντάξεων. Οι κατακτήσεις αυτές τέθηκαν εν μέρει υπό αμφισβήτηση, λόγω της χαμηλής ανάπτυξης, της ανεργίας, της επαγγελματικής αβεβαιότητας. Το 1960 η ανάπτυξη στη Γαλλία ήταν στο 5% ενώ από το 2000 βρίσκεται σε πλήρη στασιμότητα στο 1,5%, κάτι που δεν επιτρέπει τη δημιουργία θέσεων εργασίας και δημιουργεί δυσμενείς συσχετισμούς δυνάμεων για τους εργαζόμενους.

* Σαν «παιδί» του Μάη του ‘68 πώς αισθάνεστε, μέσα στις συνθήκες, λιτότητας, απογοήτευσης και δυσφορίας στη σημερινή Γαλλία;

- Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Η γενιά του Μάη ζούσε σε μεγάλη ιστορική αισιοδοξία, τόσο για τη νίκη των δημοκρατικών αξιών όσο και γιατί υπήρχε μία ισχυρή ανάπτυξη, τεχνολογικά επιτεύγματα, ο Σπούτνικ, το ταξίδι στη Σελήνη. Σε πολιτικό επίπεδο βιώναμε τη νίκη των εθνικών και κοινωνικών χειραφετήσεων των λαών του Νότου, της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής. Ημασταν μία προμηθεϊκή γενιά. Είχαμε την αίσθηση πως γνωρίζαμε τι μπορούσαμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο, ότι αντιπροσωπεύαμε μια εναλλακτική κοινωνία. Σήμερα όλα αυτά εξαφανίστηκαν. Η νέα γενιά ζει με το φόβο της ανεργίας, της μετακόμισης επιχειρήσεων σε ξένες χώρες, της επαγγελματικής αβεβαιότητας. Εχει υπερπληροφόρηση αλλά δεν πολυκαταλαβαίνει τι συμβαίνει, δεν έχει όραμα για το τι θα μπορούσε να είναι το μέλλον.

* Μετά το ‘68 ήλθατε σε ρήξη με την ακροαριστερά και προσχωρήσατε στο σοσιαλισμό. Ποια ήταν τα κίνητρά σας;

- Ηλθα σε ρήξη με την ακροαριστερά γιατί σχημάτισα την πεποίθηση ότι δεν αλλάζουμε μια προηγμένη δημοκρατική κοινωνία όπως η γαλλική με τη βία, αλλά με την κυβερνητική δράση, με τις μεταρρυθμίσεις. Επίσης διαμόρφωσα την πεποίθηση ότι η κομμουνιστική φιλοσοφία – για μια κοινωνία χωρίς τάξεις και χωρίς φτώχεια, που θα περνούσε από περίοδο κατάργησης της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων και της αγοράς, αντικαθιστώντας τα με τον προγραμματισμό δράσης- δεν μπορούσε να λειτουργήσει, είναι ουτοπική. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συγκατατεθούμε στη σημερινή τάξη πραγμάτων. Πιστεύω, όμως, ότι στην ιδεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα σε κομμουνιστές και σοσιαλιστές στον 20ό αιώνα εκείνοι που είχαν δίκιο ήταν οι σοσιαλδημοκράτες. Σήμερα οι τροτσκιστές όπως ο Μπεζανσνό εκφράζουν θυμό, αλλά δεν έχουν καμιά σοβαρή πρόταση. Ενσαρκώνουν μια ιδεολογία που βρίσκεται σε διάσταση με την πραγματικότητα και δεν δίνει καμία λύση.

* Ο Νικολά Σαρκοζί επεδίωξε να εξουδετερώσει την ιδεολογία του Μάη του ‘68 ή μήπως είναι απόγονός του;

- Δεν είναι απόγονος γιατί δεν επικαλείται καμιά από τις αξίες του Μάη του ‘68, από τον οποίο μόνο επωφελήθηκε. Στην εποχή του Ντε Γκολ ένας πολιτικός σαν τον Σαρκοζί δεν θα μπορούσε να θέσει προεδρική υποψηφιότητα, ούτε να εκλεγεί από την τότε συντηρητική Γαλλία. Ο Σαρκοζί πιστεύει ότι καθένας πρέπει να προσπαθήσει να επιτύχει τον εκσυγχρονισμό της γαλλικής κοινωνίας για λογαριασμό του, όχι ότι η κοινωνία ολόκληρη πρέπει να συνεργαστεί συλλογικά γι’ αυτό. Είναι, λοιπόν, ένας εκπρόσωπος του φιλελευθερισμού που πιστεύει στην ευφυΐα των επιχειρήσεων και στο νόμο της αγοράς. Οι σοσιαλιστές πιστεύουν ότι η αγορά είναι καλός υπηρέτης, αλλά κακό αφεντικό.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/2/200

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 16/01/2008
Τα καμώματα του «μονάρχη»
Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ άρχισε με σφοδρές αναταράξεις για τον Νικολά Σαρκοζί, αφού η επιδεικτική προβολή της ιδιωτικής του ζωής γίνεται μπούμερανγκ. Ενώ μέχρι τώρα οι Γάλλοι έδειχναν διακριτικότητα και ανεκτικότητα για τα «καμώματα» του προέδρου, ο οποίος επέβαλε αλλοπρόσαλλα προεδρικά ήθη, μετά την πρόσφατη θορυβώδη του συνέντευξη Τύπου το κλίμα μεταστράφηκε. Οι δημοσιογράφοι, σε τηλεοπτικές συζητήσεις, σε άρθρα τους, αλλά και στις δεξιώσεις που γίνονται με την ευκαιρία των ευχών στον Τύπο, εξαπολύουν με μύδρους και ασκούν σκληρή κριτική κατά του στιλ και της «παντοπροεδρίας» του Σαρκοζί.

ΣΑΛΟΣ ακολούθησε μετά την ανακοίνωσή του προέδρου ότι «τα ταμεία είναι άδεια» και τέρμα οι παροχές. Τα ΜΜΕ επισήμαναν ότι ο «εκλεγμένος μονάρχης» Σαρκοζί χαρίζει απλόχερα στον εαυτό του ζωή εκατομμυριούχου και στους φίλους του πλούσια δώρα, ενώ στο λαό δεν δίνει ψίχουλο. Κύριο θέμα της προεκλογικής εκστρατείας του ήταν η αύξηση της αγοραστικής ικανότητας των Γάλλων, σήμερα το καταργεί χωρίς ενδοιασμούς. Αντιδράσεις προκάλεσε και το ότι στη συνέντευξη Τύπου, που ο Σαρκοζί έδωσε στα Ηλύσια, αναφέρθηκε ειρωνικά στην «υποκρισία» της κρυψίνοιας για τη «διπλή ζωή του Μιτεράν». Οι δημοσιογράφοι σχολίασαν ότι «δεν σεβάστηκε καν στο χώρο αυτό ότι σήμερα είναι η επέτειος του θανάτου του Μιτεράν».

ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ και η φωτογραφία που δείχνει τον Σαρκοζί σε διακοπές με την Κάρλα Μπρούνι στην Πέτρα να φέρει στους ώμους του τον εξάχρονο γιο της, ο οποίος κρύβει το πρόσωπό του με τα χέρια του. Τα ΜΜΕ σε εκτεταμένες αναλύσεις αναφέρονται στην «αντίδραση του παιδιού, το οποίο βρίσκεται σε αυτοάμυνα και δείχνει καθαρά ότι αρνείται το παραλήρημα γύρω του με την πολιορκία των φωτογράφων». Ο πατέρας του προσέφυγε στη Δικαιοσύνη για να το προστατεύσει από τη φρενίτιδα της δημοσιότητας.

Ο ΣΑΡΚΟΖΙ ΔΕΧΤΗΚΕ μύδρους και από την πρώην σύζυγό του Σεσίλια, η οποία τον εκδικείται με δηλητηριώδη σχόλια για την προσωπικότητά του. Αλλά κατάφερε ακόμα και να ξυπνήσει τους σοσιαλιστές από το λήθαργό τους… Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ ξεκίνησε μαχητική εκστρατεία αντιπολίτευσης, δηλώνοντας ότι ο πρόεδρος «περνάει τον εαυτό του για τον Λουδοβίκο XIV» και ότι πρέπει να τεθεί τέρμα σε μία τέτοια αυθάδη συμπεριφορά και να αποκατασταθεί η «αξιοπρέπεια» της προεδρικής εξουσίας στη Γαλλία.