Archives presse 2012

30/12/2012

(http://www.efsyn.gr/?p=11309)]

Μια δύσκολη χρονιά για τη Γαλλία

 Παρίσι Tης Ηρας Φελουκατζή    

Μια νέα χρονιά ξεκινάει πάντα με ευχές για θετικές προοπτικές και επιτεύγματα. Στη Γαλλία όμως το 2013 αντιμετωπίζεται με ανησυχία, απαισιοδοξία και δυσπιστία για τα αποτελέσματα της σκληρής λιτότητας που έχει επιβληθεί με στόχο τη δημοσιονομική ισορροπία.

 

 Η σημαντική αύξηση της ανεργίας, η χιονοστιβάδα από φορολογικές επιβαρύνσεις, οι συνεχείς αυξήσεις των τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης, σε υπηρεσίες και κατανάλωση, η μείωση του βιοτικού επιπέδου, η έλλειψη προοπτικής για το μέλλον πλήττουν το ηθικό των Γάλλων και προκαλούν έντονη δυσαρέσκεια.

 

Ο Φρανσουά Ολάντ γνωρίζει ότι η πολιτική λιτότητας έχει κόστος σε δημοφιλία, αλλά ελπίζει ότι οι προσπάθειες θα φέρουν αποτελέσματα και θεωρεί ότι είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση στο τέλος του 2013. Εχει θέσει ως στόχο του τη δημοσιονομική εξισορρόπηση και την αντιστροφή της καμπύλης της ανεργίας και παραδέχεται ότι η νέα χρονιά θα είναι «σκληρή» για τους συμπατριώτες του και για τον ίδιο. Διαβεβαίωσε όμως ότι «η Γαλλία θα τα καταφέρει γιατί λαμβάνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα».

 

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί εκτιμά ότι το 2013 είναι «πολύ δύσκολη χρονιά» για την Ευρώπη και τη Γαλλία. «Είμαστε κυβέρνηση κρίσης» τονίζει. «Ο Φρανσουά Ολάντ ξέρει πού βαδίζει. Η ανόρθωση της χώρας απαιτεί χρόνο, ωστόσο δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Οι Γάλλοι θα μας κρίνουν από το αποτέλεσμα. Αν εκπληρωθούν οι στόχοι μας, προβλέπουμε επίτευξη ανάπτυξης πριν από μια πραγματική επανεκκίνηση της οικονομίας το 2014».

 

Το γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών και Οικονομικών Ερευνών Insee παρουσίασε δυσμενείς προβλέψεις για το 2013, με στασιμότητα της γαλλικής οικονομίας που θα υπονομεύσει τον στόχο της κυβέρνησης για ανάπτυξη 0,8% το ερχόμενο έτος. Υπολογίζει δε αύξηση της ανεργίας με περικοπές 40.000 θέσεων ανά τρίμηνο κατά το πρώτο εξάμηνο.

 

Στο τέλος του Ιουνίου το Insee εκτιμά ότι η ανάπτυξη θα είναι μόνο 0,1%, ενώ θα ήταν αναγκαία αύξηση 1,0% για το δεύτερο εξάμηνο, προκειμένου να επιτευχθεί αύξηση της τάξης του 0,8% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο το 2013.

 

Γενική διαπίστωση είναι ότι το ηθικό των Γάλλων βρίσκεται σήμερα σε κατάπτωση. Οι γαλλικές βιομηχανίες σημειώνουν υποχώρηση στη δραστηριότητά τους και βλέπουν το μέλλον με απαισιοδοξία. Τα συνδικάτα διεκδικούν ριζοσπαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Οι εργοδότες αντιδρούν για τον περιορισμό κεκτημένων.

 

Η υψηλή φορολογία 75% για εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ οδηγεί ορισμένους Γάλλους σε «αυτοεξορία» σε γειτονικές χώρες. Οι τουριστικές επιχειρήσεις, που είχαν μια άσχημη χρονιά το 2012, φοβούνται ότι η συρρίκνωση θα συνεχιστεί.

 

Οι εργαζόμενοι και τα νοικοκυριά εκφράζουν έντονες ανησυχίες για την αύξηση της φορολογίας και τη μείωση της αγοραστικής τους ικανότητας. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, 62% των Γάλλων αρνούνται να επωμιστούν τις προσπάθειες για τη μείωση του χρέους και των δημόσιων ελλειμμάτων.

 

Ποσοστό 57% των Γάλλων βλέπουν μαύρο το μέλλον. 46 – 53% θεωρούν ότι μειώθηκε η αγοραστική τους ικανότητα και δηλώνουν ότι περιόρισαν την αποταμίευση και τις καταναλωτικές τους δαπάνες. Η κυβερνητική πολιτική μεταφράζεται με 20 δισεκατομμύρια επιπλέον φόρους για επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Η αύξηση των υποχρεωτικών εισφορών έφτασε σε ιστορικά υψηλό επίπεδο: 46,5%.

 

Οι νέοι αντιμετωπίζουν το μέλλον με αγωνία. Η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η λιτότητα, οι κλειστοί ορίζοντες, η καλπάζουσα ανεργία, η διαπίστωση ότι σπουδές και εξειδίκευση δεν προσφέρουν εγγυήσεις για απασχόληση τους κάνουν να αισθάνονται ότι έχουν χάσει τον έλεγχο της ταυτότητάς τους. Θεωρούν ότι η κοινωνία δεν τους δίνει πλέον δυνατότητες να εκπληρώσουν στόχους και οράματα. Μόνο 26% των νέων δηλώνουν σήμερα αισιόδοξοι.

 

Μια νέα χρονιά ξεκινάει πάντα με ευχές για θετικές προοπτικές και επιτεύγματα. Στη Γαλλία όμως το 2013 αντιμετωπίζεται με ανησυχία, απαισιοδοξία και δυσπιστία για τα αποτελέσματα της σκληρής λιτότητας που έχει επιβληθεί με στόχο τη δημοσιονομική ισορροπία.

 

Η σημαντική αύξηση της ανεργίας, η χιονοστιβάδα από φορολογικές επιβαρύνσεις, οι συνεχείς αυξήσεις των τιμών σε είδη πρώτης ανάγκης, σε υπηρεσίες και κατανάλωση, η μείωση του βιοτικού επιπέδου, η έλλειψη προοπτικής για το μέλλον πλήττουν το ηθικό των Γάλλων και προκαλούν έντονη δυσαρέσκεια.

 

Ο Φρανσουά Ολάντ γνωρίζει ότι η πολιτική λιτότητας έχει κόστος σε δημοφιλία, αλλά ελπίζει ότι οι προσπάθειες θα φέρουν αποτελέσματα και θεωρεί ότι είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση στο τέλος του 2013. Εχει θέσει ως στόχο του τη δημοσιονομική εξισορρόπηση και την αντιστροφή της καμπύλης της ανεργίας και παραδέχεται ότι η νέα χρονιά θα είναι «σκληρή» για τους συμπατριώτες του και για τον ίδιο. Διαβεβαίωσε όμως ότι «η Γαλλία θα τα καταφέρει γιατί λαμβάνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα».

 

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί εκτιμά ότι το 2013 είναι «πολύ δύσκολη χρονιά» για την Ευρώπη και τη Γαλλία. «Είμαστε κυβέρνηση κρίσης» τονίζει. «Ο Φρανσουά Ολάντ ξέρει πού βαδίζει. Η ανόρθωση της χώρας απαιτεί χρόνο, ωστόσο δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Οι Γάλλοι θα μας κρίνουν από το αποτέλεσμα. Αν εκπληρωθούν οι στόχοι μας, προβλέπουμε επίτευξη ανάπτυξης πριν από μια πραγματική επανεκκίνηση της οικονομίας το 2014».

 

Το γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών και Οικονομικών Ερευνών Insee παρουσίασε δυσμενείς προβλέψεις για το 2013, με στασιμότητα της γαλλικής οικονομίας που θα υπονομεύσει τον στόχο της κυβέρνησης για ανάπτυξη 0,8% το ερχόμενο έτος. Υπολογίζει δε αύξηση της ανεργίας με περικοπές 40.000 θέσεων ανά τρίμηνο κατά το πρώτο εξάμηνο.

 

Στο τέλος του Ιουνίου το Insee εκτιμά ότι η ανάπτυξη θα είναι μόνο 0,1%, ενώ θα ήταν αναγκαία αύξηση 1,0% για το δεύτερο εξάμηνο, προκειμένου να επιτευχθεί αύξηση της τάξης του 0,8% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο το 2013.

 

Γενική διαπίστωση είναι ότι το ηθικό των Γάλλων βρίσκεται σήμερα σε κατάπτωση. Οι γαλλικές βιομηχανίες σημειώνουν υποχώρηση στη δραστηριότητά τους και βλέπουν το μέλλον με απαισιοδοξία. Τα συνδικάτα διεκδικούν ριζοσπαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Οι εργοδότες αντιδρούν για τον περιορισμό κεκτημένων.

 

Η υψηλή φορολογία 75% για εισοδήματα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ οδηγεί ορισμένους Γάλλους σε «αυτοεξορία» σε γειτονικές χώρες. Οι τουριστικές επιχειρήσεις, που είχαν μια άσχημη χρονιά το 2012, φοβούνται ότι η συρρίκνωση θα συνεχιστεί.

 

Οι εργαζόμενοι και τα νοικοκυριά εκφράζουν έντονες ανησυχίες για την αύξηση της φορολογίας και τη μείωση της αγοραστικής τους ικανότητας. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, 62% των Γάλλων αρνούνται να επωμιστούν τις προσπάθειες για τη μείωση του χρέους και των δημόσιων ελλειμμάτων.

 

Ποσοστό 57% των Γάλλων βλέπουν μαύρο το μέλλον. 46 – 53% θεωρούν ότι μειώθηκε η αγοραστική τους ικανότητα και δηλώνουν ότι περιόρισαν την αποταμίευση και τις καταναλωτικές τους δαπάνες. Η κυβερνητική πολιτική μεταφράζεται με 20 δισεκατομμύρια επιπλέον φόρους για επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Η αύξηση των υποχρεωτικών εισφορών έφτασε σε ιστορικά υψηλό επίπεδο: 46,5%.

 

Οι νέοι αντιμετωπίζουν το μέλλον με αγωνία. Η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η λιτότητα, οι κλειστοί ορίζοντες, η καλπάζουσα ανεργία, η διαπίστωση ότι σπουδές και εξειδίκευση δεν προσφέρουν εγγυήσεις για απασχόληση τους κάνουν να αισθάνονται ότι έχουν χάσει τον έλεγχο της ταυτότητάς τους. Θεωρούν ότι η κοινωνία δεν τους δίνει πλέον δυνατότητες να εκπληρώσουν στόχους και οράματα. Μόνο 26% των νέων δηλώνουν σήμερα αισιόδοξοι.

  
                    28/12/2012               

 Εφτάμήνεςσοσιαλιστική… φαγούρα

 

Παρίσι Tης Ηρας Φελουκατζή

 

Χρονιά με μεγάλες αλλαγές στη Γαλλία, το 2012 κλείνει με αμφιλεγόμενες εντυπώσεις για τους εφτά μήνες διακυβέρνησης της σοσιαλιστικής αριστεράς, που ανέλαβε την εξουσία στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης. Η «εναλλαγή» πολιτικής μετά την πενταετία διακυβέρνησης του Νικολά Σαρκοζί, δημιούργησε ελπίδες για προώθηση της ανάπτυξης και σημαδεύτηκε από την εφαρμογή συμβολικών και κοινωνικών μέτρων της σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

 

Αλλά η «περίοδος χάριτος» για τον Φρανσουά Ολάντ ήταν σύντομη και η χρονιά τελειώνει μέσα σε κλίμα προβληματισμού και αμφισβήτησης της αριστεράς.

 

Η οικονομική κρίση και οι επιταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης για δημοσιονομική εξισορρόπηση καθορίζουν τις επιλογές της κυβέρνησης και επιβάλλουν τη λήψη σκληρών μέτρων αυστηρής λιτότητας. Στη γαλλική επικαιρότητα κυριαρχούν οι ειδήσεις για κλείσιμο εργοστασίων και επιχειρήσεων, απολύσεις, αύξηση της ανεργίας, ανακοινώσεις για επιβολή νέων φορολογικών επιβαρύνσεων, αυξήσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα, στο αέριο και στα είδη πρώτης ανάγκης.

 

Ο Γάλλος πρόεδρος βρίσκεται στο στόχαστρο, αντιμετωπίζει κλίμα δυσαρέσκειας και αναγκάζεται να δίνει σκληρές μάχες σε πολλά μέτωπα. Στην Ε.Ε. εκφράζεται με δυσπιστία για το αν η Γαλλία θα καταφέρει να μειώσει τα δημόσια ελλείμματα. Γερμανικά και βρετανικά ΜΜΕ τροφοδοτούν μια αρνητική εικόνα, εκτιμώντας ότι «η Γαλλία είναι ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης».

 

Η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει τις βολές της μαχητικής δεξιάς αλλά και της ριζοσπαστικής αριστεράς. Οι κομμουνιστές καταψηφίζουν ορισμένους νόμους, ενώ οι Πράσινοι -που μετέχουν στην κυβέρνηση- απέχουν κατά την ψηφοφορία ορισμένων μέτρων.

 

Στην κυβέρνηση εκδηλώνονται συχνά διαφωνίες για φλέγοντα θέματα, ενώ 15 Σοσιαλιστές βουλευτές έστειλαν επιστολή στον πρόεδρο Ολάντ, ζητώντας του να «αλλάξει προσανατολισμό» για να αντιστρέψει το κλίμα δυσαρέσκειας. Τον καλούν να δώσει προτεραιότητα στην κοινωνική πολιτική, προκειμένου να ανταποκριθεί στο αίτημα των λαϊκών τάξεων και των ψηφοφόρων του για περιφρούρηση του βιοτικού τους επιπέδου.

 

Γαλλικά ΜΜΕ, ακόμα και της αριστεράς, δημοσιεύουν άρθρα με βιτριολικά σχόλια και χαρακτηρισμούς όπως «μαθητευόμενοι», «ερασιτέχνες», «προεδρική στρατηγική φλου», «κακοφωνία στην κυβέρνηση».

 

Μέτωπο αντιπαράθεσης έχει ανοίξει στο Κοινοβούλιο και στη Γερουσία από την κομμουνιστική αριστερά, που καταψήφισε μαζί με τη δεξιά επίμαχα νομοσχέδια. Η κυβερνητική παράταξη [Groupe Socialiste Républicain et Citoyen (SRC)] διαθέτει πλειοψηφία στη Βουλή αλλά όχι στη Γερουσία.

 

Η καταψήφιση νόμων από τη ριζοσπαστική αριστερά και η αποχή των πράσινων, αποδυναμώνει την κυβέρνηση ακόμα κι αν οι νόμοι υιοθετούνται με τελική ψηφοφορία στη Βουλή. Σε συνεντεύξεις τύπου στην Εθνοσυνέλευση οι πρόεδροι των κοινοβουλευτικών ομάδων της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς προσδιόρισαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους.

 

Ο Μπρινό Λε Ρου, πρόεδρος της σοσιαλιστικής ομάδας SRC δήλωσε: «Η δεξιά επιδιώκει να μας αποσταθεροποιήσει με σκληρή αντιπολίτευση. Αυτό που αποτελεί καινοτομία είναι ότι το Κ.Κ. πήρε τη συνήθεια να ψηφίζει ενάντια σε νόμους. Αναρωτιόμαστε αν θέλουν να επιτύχει η αριστερά. Υπάρχουν διαφορές εκτιμήσεων, αλλά όταν βλέπω να ενώνονται πολύ συχνά οι ψήφοι της δεξιάς με τις ψήφους της κομμουνιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας και στη Βουλή να χειροκροτούνται οι ομιλητές της αριστεράς από ολόκληρη τη δεξιά, αυτό μου δημιουργεί πρόβλημα.

 

Ζητώ λοιπόν από τους κομμουνιστές να σκεφθούν πώς μπορούν να βελτιωθούν νομοσχέδια και είμαστε πρόθυμοι για σχετική συζήτηση, αλλά το να μπλοκάρουν νομοσχέδια είναι αρνητικό. Στη Γερουσία είμαστε πλειοψηφία μόνο αν παραμείνουμε ενωμένοι. Οταν η αριστερά διχάζεται, γίνεται εύθραυστη. Εύχομαι να μπορέσουμε να ενεργήσουμε από κοινού για την επιτυχία της αριστεράς. Στο Κοινοβούλιο έχουμε αυτόνομη σοσιαλιστική πλειοψηφία, αλλά δεν θα ήθελα ένα μέρος της αριστεράς να εγκατασταθεί χωρίς λόγο στην αντιπολίτευση».

 

Ο Αντρέ Σασέν, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Δημοκρατικής Αριστεράς Gauche démocrate et républicaine και της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, δήλωσε: «Δεν έχουμε την πρόθεση να ασκήσουμε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Επιδιώκουμε τη βελτίωση των νόμων με κοινοβουλευτική συνεργασία για κάθε νομοσχέδιο και αν δεν λαμβάνονται υπόψη οι τροπολογίες μας, δεν ψηφίζουμε. Δεν υπάρχει πολιτική αντιπαράθεση.

 

Το “Μέτωπο της Αριστεράς”, αντιπροσωπεύοντας 4 εκατομμύρια ψήφους υπέρ του Φρανσουά Ολάντ, επέτρεψε την εκλογή του στην προεδρία. Σήμερα είμαστε διαθέσιμοι να εργαστούμε από κοινού, να κάνουμε προτάσεις. Θα έπρεπε όμως να υπάρχει σεβασμός και συνεργασία, να εισακούονται οι προτάσεις μας. Προς το παρόν δεν λαμβάνονται υπόψη. Θεωρούμε ότι έτσι δεν προχωράει η Αριστερά».

 

Στην κριτική ότι «οι κομμουνιστές ενώνονται με τη δεξιά για την καταψήφιση μέτρων» ο κ. Σασέν απαντά. «Δεν πρόκειται να μπούμε σε αντιπαράθεση, το μόνο ερώτημα είναι αν ένας νόμος επιτρέπει πρόοδο και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των Γάλλων. Αλλωστε η κυβέρνηση δεν αντέδρασε όταν η δεξιά ψήφισε υπέρ της επικύρωσης της ευρωπαϊκής δημοσιονομικής συνθήκης. Σήμερα οι νόμοι περνούν στο Κοινοβούλιο χωρίς να ληφθούν υπόψη οι τροπολογίες μας. Εμείς επιδιώκουμε να εισακουστούν οι προτάσεις μας και ζητάμε την αναγνώρισή τους προς όφελος των Γάλλων.

 

Οσο για την κριτική ότι αποσταθεροποιούμε την κυβέρνηση, εκτιμούμε ότι από μόνη της αποσταθεροποιείται. Γιατί σήμερα υπάρχει ένας ιδεολογικός αγώνας, μια μάχη ιδεών. Βλέπουμε ότι η κυβέρνηση υποκύπτει στους εργοδότες, δεν έχει το κουράγιο να επιτεθεί στο οικονομικό σύστημα κι εμείς ζητάμε σημαντικά μέτρα για την κοινωνική πρόοδο. Δεν θέλουμε να μείνουμε άπρακτοι και να παρασυρθούμε σε μια ασαφή κατάσταση.

 

Απαντώντας σε ερωτήσεις μας για την «Εφημερίδα των Συντακτών» σχετικά με την ιδεολογική και ταξική αντιπαράθεση που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα εφόσον οι μικρομεσαίοι σηκώνουν κυρίως το βάρος της κρίσης, ο κ. Σασέν απάντησε:

 

«Προσωπικά υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έχει σημαντικές προτάσεις. Δεν προτείνει, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, την έξοδο από το ευρώ, αλλά μια διαφορετική Ευρώπη. Αυτό υποστηρίζουμε και εμείς, μια άλλη προοπτική για την Ε.Ε. Δεν είναι η αναδίπλωση στον εαυτό μας, είναι μέτρα που επιτίθενται κυρίως στην οικονομική γάγγραινα.

 

»Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια πολιτική που θα μπορέσει να ανορθώσει την Ελλάδα. Γιατί, για να ανακάμψει η Ελλάδα, πρέπει να βγει από τις παγίδες των χρηματαγορών που την περιχαρακώνουν, τη στραγγαλίζουν, την οδηγούν σε ασφυξία. Σήμερα η τρόικα, όχι μόνο δεν αντιπαρατίθεται σε μέτρα που αντιβαίνουν στην κοινωνική δικαιοσύνη και επιβάλλουν θυσίες στις οικονομικά ασθενέστερες κατηγορίες πολιτών, αλλά εξαρτά την ευρωπαϊκή βοήθεια από την επιβολή της λιτότητας.

 

Το πρόβλημα είναι ότι τα μέτρα λιτότητας δεν φέρνουν λύση, αλλά, αντίθετα, επιδεινώνουν την κρίση. Αυτή είναι η δική μας διαπίστωση. Οπότε πρέπει να βγούμε από αυτό τον προσανατολισμό που δημιουργεί φαύλο κύκλο».

 

 15/12/2012

Μαριέττα Καραμανλή «Η λιτότητα δεν είναι λύση για την Ευρώπη»

Παρίσι Tης Ηρας Φελουκατζή

 

Η οικονομική και πολιτική κρίση που πλήττει την Ελλάδα είναι το θέμα του βιβλίου της Μαριέττας Καραμανλή «Ελλάδα: θύμα ή υπεύθυνη;», που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο στη Γαλλία από τις «Editions de l’AUBE». Η κ. Καραμανλή γεννήθηκε στην Αθήνα και μετά από σπουδές πολιτικών επιστημών στη Γαλλία ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία ως βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος και μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.

 

Μετά την πρόσφατη νίκη της Αριστεράς εξελέγη στη γαλλική Εθνοσυνέλευση αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και εισηγήτρια για θέματα ευρωπαϊκών νομικών υποθέσεων. Είναι επίσης πρόεδρος της «Κοινοβουλευτικής Ομάδας Eλληνογαλλικής Φιλίας». Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Εφ.Συν.», αναφέρεται στα αίτια της κρίσης, τις συνέπειες της εφαρμογής της ακραίας λιτότητας και στην ανάγκη να εφαρμοστούν πολιτικές κοινωνικής ισότητας και ανάκαμψης.

 

- Ποια ήταν τα κίνητρά σας για τη συγγραφή του βιβλίου σας;

 

Πέρα από την ελληνική μου καταγωγή, είναι και το ενδιαφέρον μου για τη δημοσίευση στοιχείων μιας διατριβής που έχω κάνει το 2000 πάνω στο θέμα «κράτος, κοινωνία, συνέχειες και αλλαγές» και στην οποία είχα περιλάβει μελέτη για την ελληνική κοινωνία. Επισήμανα τότε τις δυσλειτουργίες που υπήρχαν, τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, την κακή διοίκηση, αλλά επίσης τη θέληση του πολιτικού Ελληνα να γίνουν αλλαγές, εκσυγχρονισμός της διοίκησης. Ομως αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν πέτυχαν.

 

Η κρίση αποκάλυψε μεγάλες αδυναμίες και η ακραία λιτότητα που επιβλήθηκε χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πραγματική διάσταση των προβλημάτων επιδεινώνει την κατάσταση. Στην Ελλάδα το κράτος δαπανά περισσότερα από όσα εισπράττει σε φορολογικά έσοδα. Απρόθυμη ή ανίκανη να φορολογήσει τους πλούσιους, η ελληνική κυβέρνηση διόγκωσε το χρέος. Σήμερα οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται δεν μπορούν να έχουν άμεσα τα επιθυμητά αποτελέσματα.

 

Η Ελλάδα εφαρμόζει το τρίτο σχέδιο διάσωσης με αντάλλαγμα δρακόντεια μέτρα λιτότητας και έχει μπει σε ύφεση, που πλήττει παραγωγή και κατανάλωση. Το ΑΕΠ μειώθηκε σχεδόν κατά 16%. Το 25% του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο. Ο κατώτατος μισθός έχει μειωθεί κατά 20% και κάτω των 25 ετών 32%.

 

- Θέτετε στο βιβλίο σας αρκετά ερωτήματα για το παρόν και το μέλλον. Πώς βλέπετε τη σημερινή κατάσταση;

 

Το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς φτάσαμε εδώ, αλλά και το «γιατί» εφαρμόζεται η πολιτική αυτή; Πρώτον, υπάρχει μια ευκολία στο να φορολογούνται τα εισοδήματα εργασίας και συντάξεων που είναι εμφανή στις φορολογικές λίστες, ενώ τα εισοδήματα που ανήκουν στην παράλληλη οικονομία δεν είναι γνωστά. Οι κυβερνήσεις θέλουν να αποκομίσουν άμεσα έσοδα με εισπράξεις φόρων, ενώ οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις θα καθυστερήσουν.

 

Είναι λοιπόν πιο εύκολο να φορολογούν τους πολυάριθμους εργαζομένους, ενώ οι πλουσιότεροι έχουν τα μέσα να οργανωθούν ιδεολογικά και υλικά για να αντιταχθούν στη φορολογία. Αυτό γίνεται από τους εφοπλιστές, τους ελεύθερους επαγγελματίες, την Εκκλησία, κάτι που μας παραπέμπει στην ιδέα μιας «συμμαχίας κοινωνικών ομάδων με κοινά συμφέροντα», η οποία βαρύνει στις αποφάσεις επιλεκτικών μέτρων που παίρνουν οι κυβερνήσεις.

 

Ο Λιονέλ Ζοσπέν αναφέρει στο βιβλίο του «Ο κόσμος όπως τον βλέπω εγώ» ότι «προνομιούχες ομάδες έχουν σαν χαρακτηριστικό να θεωρούν τις ανισότητες ως παραγωγικές» και να διαφοροποιούν τη δική τους κατάσταση, τοποθετώντας την «υπεράνω των άλλων». Στην Ελλάδα ισχύει το φαινόμενο της ολιγαρχίας που ο πρώην Γάλλος πρωθυπουργός αποκαλεί «νέα αριστοκρατία».

 

Οπωσδήποτε οι επιλογές αυτές είναι αναποτελεσματικές. Μέτρα που αποφασίστηκαν προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση παγώνουν τις δημόσιες δαπάνες και αυξάνουν συγχρόνως τη φορολογική επιβάρυνση για όσους πληρώνουν, με συνέπεια την επιβράδυνση όλης της οικονομικής δραστηριότητας. Η πολιτική αυτή διευρύνει εξαιρετικά τις ανισότητες.

 

- Ποιες είναι οι απαντήσεις που δίνετε για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα και στην Ε.Ε.;

 

Ο τίτλος του βιβλίου μου αφορά τη γενική κατάσταση που διαμορφώθηκε, γιατί μερικές φορές είμαστε θύματα αλλά και υπεύθυνοι για το ιδιωτικό χρέος που προκάλεσε την κρίση. Πρέπει να δούμε επίσης ότι οι ανισότητες μέσα στην κοινωνία υπονομεύουν τις σχέσεις πολίτη και κράτους. Γιατί όταν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι πληρώνουν συνεχώς, ενώ βλέπουμε ότι ένα σκέλος της κοινωνίας δεν εισφέρει και τι χρήμα υπάρχει στις εύπορες τάξεις, αυτό δημιουργεί καχυποψία, κοινωνική ρωγμή.

 

Η έλλειψη εμπιστοσύνης έχει ιστορικές ρίζες γιατί υπήρχαν από το παρελθόν βαθιές ιστορικές εξαρτήσεις από ξένα κέντρα αποφάσεων. Πρέπει να αποκατασταθούν ο έλεγχος, η ισοτιμία, το κράτος δικαίου, η διαφάνεια στη χρήση του χρήματος, ώστε ο πολίτης να πειστεί ότι τα χρήματα χρησιμοποιούνται για το κοινό όφελος. Δυστυχώς αυτό δεν επιτεύχθηκε καθόλου.

 

Ο προβληματισμός μου είναι να βρούμε μαζί στην Ευρωπαϊκή Ενωση τις απαντήσεις για το μέλλον. Στο βιβλίο μου αναφέρομαι και σε όσους παίρνουν αποφάσεις στην Ευρώπη. Δεν είναι δυνατόν να αφήσουμε ένα κράτος επειδή γίνεται θύμα να χαθεί εντελώς. Η κατάσταση στην Ελλάδα έδειξε ότι στο ευρωπαϊκό μοντέλο λείπει ένας κρίκος. Μιλάμε για αλληλεγγύη, αλλά αυτή δεν υπάρχει.

 

- Η λιτότητα οδηγεί σε ύφεση. Πώς μπορεί να βγει η Ευρώπη από αυτόν τον φαύλο κύκλο;

 

Η απάντηση για την Ελλάδα, τη Γαλλία, για όλη την Ευρώπη, δεν είναι η επιβολή λιτότητας. Πρέπει να έχουμε μια υπεύθυνη πολιτική, να μην ξοδεύουμε χρήματα που δεν έχουμε. Εγιναν βήματα, αλλά χρειάζεται γενική θέληση στην Ε.Ε. ώστε οι προσπάθειές μας να οδηγήσουν σε ανάπτυξη, σε επενδύσεις.

 

Η Ευρώπη χρειάζεται να έχει έναν σημαντικό προϋπολογισμό και βλέπουμε ότι τα κράτη-μέλη είναι απρόθυμα σε αυτή την προσπάθεια οργάνωσης ενός κοινού προϋπολογισμού. Βλέπουμε πολύ καλά ότι η μάχη δίνεται όχι μόνο μεταξύ ενός κράτους σε σχέση με την Ε.Ε. αλλά και μεταξύ όλων των μελών της Ευρώπης. Ο Φρανσουά Ολάντ προσπαθεί να δώσει έναν καινούργιο προσανατολισμό για τη διαμόρφωση της πολιτικής Ευρώπης.

 

Η δική μας ιδέα είναι ότι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερο περιθώριο χρόνου για να έχουμε αποτελέσματα χωρίς να χαλαρώσουμε τις προσπάθειες από τα κράτη για την εξυγίανση της οικονομίας. Αλλά πρέπει να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας-ύφεσης. Η τρόικα επιβάλλει μέτρα μόνο στους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα ο έλεγχός της πρέπει να συνοδεύεται από συμβουλευτικό ρόλο.

 

- Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι το σύστημα της ευρωζώνης δεν λειτουργεί κι ότι χρειάζεται βαθιά αναδιοργάνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Ποιες απόψεις επικρατούν στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα;

 

Υπάρχει μια ωρίμανση σχετικά με την ανάγκη αναδιοργάνωσης αλλά αυτή πρέπει να γίνει συγχρόνως από όλα τα μέλη. Στις ΗΠΑ το σύστημα αλληλεγγύης που λειτουργεί με τον ομοσπονδιακό χαρακτήρα της οικονομίας έφερε αποτελέσματα. Δεν μπορούμε όμως να υιοθετήσουμε αυτό το σύστημα χωρίς να περάσουμε από μια κοινή πολιτική ηγεσία που θα συνδεθεί με την οικονομική ηγεσία.

 

Το οικονομικό πρόβλημα πρέπει να λυθεί με ομοσπονδιακό τρόπο. Θα πρέπει να σταματήσουμε να δίνουμε όλες τις εξουσίες στην Κομισιόν, η οποία δεν βασίζεται σε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Είναι ανάγκη αυτό το μοντέλο να εξελιχθεί, αλλά κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια κοινή οικονομική θέληση. Ο φιλελευθερισμός που υπάρχει στην Ε.Ε. αντιστέκεται. Εχουμε φτάσει ωστόσο σε ένα σημείο που αυτό το βήμα μπορεί να γίνει. Ελπίζω ότι σκαλί σκαλί θα ανέβουμε μαζί πιο πάνω και δεν θα πάμε προς τα κάτω.

 

- Ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ αντιμετωπίζει σήμερα συσσωρευμένες αντιδράσεις από τη Δεξιά και τη ριζοσπαστική Αριστερά. Πώς θα αντεπεξέλθει κατά την πενταετή θητεία του στις δυσκολίες που προκαλεί η κρίση;

 

Το μέλλον για τον Φρανσουά Ολάντ πρέπει να είναι η υλοποίηση του προεδρικού προγράμματος για το οποίο εξελέγη από τον γαλλικό λαό, το να εφαρμόσει τις προτεραιότητες που έχουν δρομολογηθεί από την κυβέρνηση. Ξέρουμε ότι έχουμε μπει σε δύσκολη κατάσταση, ευρωπαϊκή και διεθνή, και ο κόσμος το γνωρίζει επίσης.

 

Στη Γαλλία βρήκαμε ένα σημαντικό έλλειμμα και οφείλουμε να εξισορροπήσουμε την οικονομία και να διορθώσουμε την κατάσταση ώστε να ανταποκριθεί η χώρα στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού συστήματος για την αντιμετώπιση της κρίσης. Δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά θα λέγαμε ότι αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι να μη μας πτοεί η αντιπολίτευση, γιατί η Δεξιά λέει το αντίθετο από ό,τι έπραξε εδώ και δέκα χρόνια.

 

Οφείλουμε να μείνουμε σταθεροί σε όλη τη διάρκεια της πενταετίας στην απόφαση να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει στο συμβόλαιο που υπογράψαμε με τον λαό.-

                               
 
 
                           28/11/2012

Τα αυτιά σε Φιγιόν και Κοπέ τράβηξε ο Σαρκοζί

ΠΑΡΙΣΙ Tης Ηρας Φελουκατζή

Ο Νικολά Σαρκοζί είναι ο μεγάλος κερδισμένος από τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στο κόμμα του «Ενωση για ένα Λαϊκό Κίνημα UMP», ανάμεσα στον πρώην πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν και στον Ζαν Φρανσουά Κοπέ, ο οποίος ανακηρύχθηκε πρόεδρος με αμφισβητούμενες σε εγκυρότητα εσωκομματικές εκλογές.

Ενώ μέχρι τώρα κρατούσε αποστάσεις από την πολιτική, μπήκε στην πρώτη γραμμή για να ανακαλέσει στην τάξη τους δύο δελφίνους της Δεξιάς που έχουν οδηγηθεί σε αδελφοκτόνο πόλεμο.

Οι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως η παρέμβασή του ενισχύει την εντύπωση για μια ενδεχόμενη επάνοδό του στην πολιτική σκηνή στις προεδρικές εκλογές του 2017. Προς το παρόν ο Σαρκοζί έδειξε ότι είναι αναμφισβήτητος «αρχηγός» της Δεξιάς και ότι δίνει το «παρών» όταν υπάρχει ανάγκη.

Η διένεξη Φιγιόν – Κοπέ είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο όταν ο τελευταίος ανακηρύχτηκε για τρίτη φορά από την Κομματική Επιτροπή πρόεδρος της UMP και αρνήθηκε διεξαγωγή νέων εκλογών όπως του ζητούσε επίμονα ο Φιγιόν.

Ο πρώην πρωθυπουργός αποφάσισε τελικά να προκαλέσει σχίσμα με τη δημιουργία δικής του κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Ξαφνικά όμως η πρωτοβουλία του φάνηκε να τορπιλίζεται από δραστική παρέμβαση του Σαρκοζί, ο οποίος θέλησε να κόψει με το σπαθί του τον γόρδιο δεσμό, για να περισώσει την «ενότητα του κόμματος».

Ο τέως πρόεδρος θύμωσε πάρα πολύ βλέποντας το κόμμα του να οδηγείται σε διχασμό από δύο δελφίνους του και εκτιμά ότι «και οι δύο φταίνε». Απέφυγε αρχικά να αναλάβει ρόλο μεσολαβητή, αλλά όταν είδε χθες ότι ο Φιγιόν προχωρούσε σε σχίσμα, όρμησε στην αρένα.

Σε πιεστικά του τηλεφωνήματα προς τους δύο μονομάχους τούς έθεσε ένα τελεσίγραφο: να βρουν λύση αμέσως. Τους απείλησε ότι διαφορετικά θα εκδώσει εντός της ημέρας ανακοινωθέν στο οποίο θα καταγγέλλει και τους δύο εκφράζοντας την «ντροπή του» για τον διχασμό στο κόμμα.

Ο Φιγιόν και ο Κοπέ έσπευσαν να βγουν από τις συνεδριάσεις που είχαν καθένας με το δικό του επιτελείο και να συναντηθούν. Μέσα σε μία ώρα, με επικρεμάμενη την δαμόκλειο σπάθη του Σαρκοζί «τα βρήκαν». Η λύση που έδωσε ο «από μηχανής θεός» ήταν η οργάνωση δημοψηφίσματος για τα μέλη της UMP που θα κληθούν να απαντήσουν αν θέλουν ή όχι εκλογές μέσω Ιντερνετ.

Ο Φιγιόν αποδέχτηκε το δημοψήφισμα που ικανοποιεί το αίτημά του για ενδεχόμενη προσφυγή σε νέες εσωκομματικές εκλογές. Εθεσε όμως δύο όρους: να γίνει το δημοψήφισμα μέχρι τέλους του έτους και να συγκεντρωθούν οι όροι για την αντικειμενικότητα των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός εκφράζει αμφιβολίες για την εγκυρότητα ενός εκλογικού μηχανισμού που αποδείχτηκε αναξιόπιστος. Προσδιόρισε ότι ζητάει να του δοθούν γραπτά οι όροι διεξαγωγής της ψηφοφορίας και να συσταθεί μικτή επιτροπή από τα δύο επιτελεία για τον έλεγχο. Ο Κοπέ συμφώνησε επίσης, προτείνοντας δημοψήφισμα των μελών του κόμματος τον Δεκέμβριο ή τον Ιανουάριο.

Ωστόσο ο Φιγιόν συνεχίζει το μπρα ντε φερ, προωθώντας την επικύρωση της ανεξάρτητης κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Πριν από την παρέμβαση του Σαρκοζί, σε σύσκεψη που έγινε με συμμετοχή 120 βουλευτών και γερουσιαστών, ο πρώην πρωθυπουργός είχε ανακοινώσει ότι ιδρύει την κοινοβουλευτική ομάδα «Le Rassemblement de UMP» (Η συγκέντρωση της UMP), η οποία παραμένει στο κόμμα αλλά θα εκφράζει όσους αντιπροσωπεύουν την κεντροδεξιά ιδεολογική τάση του.

Δήλωσε ότι στόχος του είναι να ασκήσει πίεση προκειμένου ο Κοπέ να προκηρύξει νέες εσωκομματικές εκλογές για το χρίσμα του προέδρου του κόμματος εντός τριμήνου. Σε αυτή την περίπτωση η ομάδα θα διαλυθεί άμεσα. Διαφορετικά θα λάβει τα μέτρα που επιβάλλονται.

Στη νέα κοινοβουλευτική ομάδα προσχώρησαν άμεσα 69 βουλευτές της UMP και σε αυριανή συνεδρίαση στη Γερουσία θα επικυρώσουν την προσχώρησή τους 50 γερουσιαστές.

Εκπρόσωπος του Φιγιόν επιβεβαίωσε την άμεση κατάθεση στις δύο Εθνοσυνελεύσεις του καταστατικού των νέων κοινοβουλευτικών ομάδων και προσδιόρισε πως μόνον όταν οριστούν εκλογές οι ομάδες αυτές θα διαλυθούν και θα γίνει επάνοδος των βουλευτών και γερουσιαστών στις ομάδες της UMP στις δύο Εθνοσυνελεύσεις

                                          

 08/11/2012,6:53

Η λιτότητα «καίει» τον Φρανσουά Ολάντ

ΠΑΡΙΣΙ Της ανταποκρίτριάς μας ΗΡΑΣ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ

Η οικονομική κρίση και η αναγκαστική επιβολή λιτότητας στη Γαλλία, καθώς και η συνεχής αμφισβήτηση της πολιτικής της κυβέρνησης και της αποτελεσματικότητας των μέτρων της έχουν φέρει σε δύσκολη θέση τον Φρανσουά Ολάντ έξι μήνες μετά την έναρξη της προεδρίας του. Ο πρωθυπουργός Ζαν Μαρκ Ερό βρίσκεται στο στόχαστρο, ενώ η Δεξιά καταγγέλλει επίμαχα μέτρα και το στιλ διακυβέρνησής του. Η ριζοσπαστική και κομμουνιστική Αριστερά ασκούν συνεχώς κριτική. Η ψήφιση του προϋπολογισμού του 2013 αναμένεται να προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις στο Κοινοβούλιο.

 Ο Φρανσουά Ολάντ είχε προβάλει στην έναρξη της θητείας του το όραμά του για μια ενωμένη Ευρώπη, που θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες των λαών για έξοδο από την κρίση, ανάκαμψη και εφαρμογή κοινωνικής δικαιοσύνης.

 Οι πρώτες διεθνείς επαφές του έδειξαν ότι φιλοδοξεί να τοποθετηθεί ως «συνδετικός κρίκος» ανάμεσα στην Ευρώπη του Βορρά και του Νότου. Πρωταρχικός του στόχος ήταν η προώθηση συναινετικών λύσεων προκειμένου να διαμορφωθεί μια αλληλέγγυα πολιτική που θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά στην κρίση και τις επιθέσεις των χρηματαγορών.

 Στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου, ο Ολάντ πρόβαλε το στοίχημά του για τη δημιουργία μιας «νέας Ευρώπης», ζητώντας να εισαχθούν στη δημοσιονομική συνθήκη οι εξής προτάσεις του:

 - Εισαγωγή μέτρων και οικονομικών πόρων για την προώθηση της ανάπτυξης στις χώρες της Ε.Ε.

 - Διεύρυνση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) ώστε να έχει μεγαλύτερες δυνατότητες χρηματοδότησης.

 - Εισαγωγή φορολόγησης των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, προκειμένου να δοθούν πρόσθετοι πόροι στην Ευρώπη για χρηματοδότηση σχεδίων ανάπτυξης.

 - Ενεργοποίηση όλων των υπολειμμάτων των διαρθρωτικών ταμείων τα οποία μένουν αχρησιμοποίητα.

 - Δημιουργία «ευρωομολόγων» για τη χρηματοδότηση βιομηχανικών προγραμμάτων και υποδομών, το περιεχόμενο των οποίων θα προσδιορίσει κάθε κράτος.

 Ο Ολάντ τόνισε επίσης ότι είναι υπέρ μιας αναθεώρησης του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προκειμένου να της δοθεί η δυνατότητα να επεμβαίνει άμεσα ή ως τελευταία δυνατότητα για τη διάσωση κρατών σε δυσχέρεια.

 Μετά από μια σύντομη περίοδο χάριτος το καλοκαίρι, ο Γάλλος πρόεδρος αντιμετωπίζει τη σκληρή πραγματικότητα των επιπτώσεων της κρίσης στη χώρα του και αναγκάζεται να μπει στην πρώτη γραμμή του πυρός, δίνοντας μάχες σε πολλά μέτωπα συγχρόνως.

 Για να απορροφηθούν τα τεράστια ελλείμματα, η κυβέρνηση οφείλει να εξοικονομήσει 33 δισ. ευρώ με εφαρμογή σκληρών μέτρων λιτότητας, όπως μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο Δημόσιο, πάγωμα μισθών, υψηλή φορολογία. Προγράμματα κοινωνικής αναδιάρθρωσης και μαζικών απολύσεων, που έμεναν σε εκκρεμότητα κατά την προεκλογική περίοδο, άρχισαν να εφαρμόζονται με υψηλό κοινωνικό κόστος.

 Ο Ολάντ τήρησε την υπόσχεσή του για επιβολή υψηλής φορολογίας 75% στους πλούσιους και προώθησε συμβολικά μέτρα. Αλλά το περιθώριο ελιγμών του είναι περιορισμένο. Η δημοτικότητά του έπεσε στο ναδίρ. Η Δεξιά ασκεί εξαιρετικά μαχητική αντιπολίτευση. Η κομμουνιστική, η εναλλακτική Αριστερά, οι Πράσινοι τηρούν αποστάσεις από την κυβερνητική πολιτική και δείχνουν απρόθυμοι να ψηφίσουν ορισμένες προτάσεις νόμων αν δεν ληφθούν υπόψη τροπολογίες τους.

 Ο Γάλλος πρόεδρος μπορεί να πει «έξω πάμε καλά», γιατί οι πρωτοβουλίες του στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχουν φέρει κάποια αποτελέσματα. Ορισμένοι Γάλλοι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι πέτυχε «αλλαγή κλίματος στην Ευρωπαϊκή Ενωση», προωθώντας συμμαχίες με τις νότιες χώρες.

 Κατάφερε να πείσει ότι ένα ρήγμα στη συνοχή της ευρωζώνης -αν χώρες όπως η Ελλάδα αναγκαστούν σε έξοδο από το ευρώ- θα ήταν ολέθριο για την Ε.Ε. Η Ανγκελα Μέρκελ, αντιμετωπίζοντας μπαράζ από κριτικές, αλλά αντιλαμβανόμενη και το κόστος μιας πτώχευσης της Ελλάδας, άλλαξε τόνο και αμβλύνει τις πιέσεις της.

 Οι Γάλλοι σοσιαλιστές θεωρούν ως επιτυχία του Ολάντ την εισαγωγή πακέτου μέτρων ανάκαμψης στην ευρωπαϊκή συνθήκη. Η Ε.Ε. προωθεί την ενεργοποίηση των διαρθρωτικών πόρων. Ξεκινάει η διαδικασία για την εφαρμογή από μια ομάδα κρατών της φορολόγησης των χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Προχωρεί η αναδιοργάνωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

 Η Ανγκελα Μέρκελ αντιτίθεται κατηγορηματικά στα «ευρωομόλογα», ωστόσο, Γάλλοι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι αυτή η προοπτική θα εφαρμοστεί αργότερα. Η αλληλεγγύη εκδηλώνεται μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

 Ο Ολάντ δηλώνει ότι «δεν εγκαταλείπει τίποτε». Εξακολουθεί να προωθεί την υλοποίηση των προτάσεών του, τηρεί όμως τη στρατηγική «βήμα με βήμα» για την εφαρμογή τους, προβάλλοντας αισιοδοξία για μια πιθανή έξοδο από την κρίση το 2014 και στη συνέχεια για επάνοδο στην ανάκαμψη.

 

I EFIMERIDA TON SYNTAKTON/ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

                               14/11/2012

Πρώτη συνέντευξη τύπου του γάλλου Προέδρου Φρανσουά Όλάντ

 «Δεν έκανα φιλελεύθερη στροφή»

 

Παρίσι Tης ανταποκρίτριάς μας Ηρας Φελουκατζή

Την «ανάκτηση» της κοινής γνώμης επιδίωξε ο Φρανσουά Ολάντ στην πρώτη μεγάλη του συνέντευξη Τύπου στα Ηλύσια, που παρακολούθησαν επί δίωρο 400 Γάλλοι και ξένοι δημοσιογράφοι. Ο Γάλλος πρόεδρος θέλησε να προβάλει το νέο του προεδρικό στιλ, «ήσυχη δύναμη», υπευθυνότητα, αποφασιστικότητα και μαχητικότητα. Αρχικά παρουσίασε, με μακρά ομιλία του, τον απολογισμό του πρώτου εξαμήνου της θητείας του. Στη συνέχεια απάντησε σε πολυάριθμες ερωτήσεις εφ” όλης της ύλης, για θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

 

Παρουσίασε πολυάριθμα μέτρα του προεδρικού του προγράμματος που μπήκαν σε εφαρμογή. Ανέφερε ειδικότερα τη μείωση μισθών του προέδρου, των υπουργών, την αύξηση του κατώτερου ημερομισθίου, τη συνταξιοδότηση στα 60 χρόνια για όσους εργάστηκαν επί πολλά χρόνια, τη δημιουργία θέσεων στην εκπαίδευση, την εξυγίανση των δημόσιων δαπανών, την υιοθέτηση του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού συμφώνου, τη δρομολόγηση προτάσεών του σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

 

Στη συνέχεια έδωσε έμφαση σε τρεις προτεραιότητές του: επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής, εξάλειψη του γαλλικού χρέους, ανταγωνιστικότητα της χώρας.

 

Αντιμέτωπος με κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς του, έλλειψη εμπιστοσύνης, αμφισβήτηση της πολιτικής του από τη Δεξιά, τη ριζοσπαστική Αριστερά, τους Πράσινους, ο Φρανσουά Ολάντ υπογράμμισε ότι τηρεί τις υποσχέσεις του και ότι δεν έκανε «φιλελεύθερη στροφή» εφαρμόζοντας μέτρα υπέρ των επιχειρήσεων, προκειμένου να επιτύχει τόνωση της ανταγωνιστικότητας της γαλλικής οικονομίας.

 

Επισήμανε τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στη Γαλλία, τη μακροχρόνια αύξηση της ανεργίας, την αποβιομηχανοποίηση, τη συνεχή απώλεια ανταγωνιστικότητας τα τελευταία χρόνια.

 

Τόνισε ότι λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες των Γάλλων, λέγοντας: «Αντιλαμβάνομαι ότι μπορούν να εκφράζονται αμφιβολίες. Για μένα αυτό που μετράει δεν είναι η κατάσταση της κοινής γνώμης σήμερα, αλλά η κατάσταση της Γαλλίας την επόμενη πενταετία».

 

Ο Γάλλος πρόεδρος εκτίμησε ότι «πέραν της κρίσης βιώνουμε μια αλλαγή του κόσμου» προσδιορίζοντας ότι «οι επιλογές μου είναι σύμφωνες με τις υποχρεώσεις μου για την υπεράσπιση των γαλλικών συμφερόντων. Η αποστολή μου είναι να επιτύχω ανόρθωση της οικονομίας και μείωση της ανεργίας».

 

Ο Φρανσουά Ολάντ απάντησε σε ερωτήσεις για τη μείωση των ελλειμμάτων, για τα πρόσφατα κυβερνητικά μέτρα λιτότητας, την ενεργειακή πολιτική, το προεδρικό του πρόγραμμα, για κοινωνικά μέτρα όπως η ψήφος των ξένων σε περιφερειακές εκλογές, η εξυγίανση της πολιτικής ζωής ή ο γάμος των ομοφυλόφιλων.

 

Απαντώντας σε ερώτημα για τις γαλλογερμανικές σχέσεις, πρόβαλε τον στόχο επίτευξης «συμβιβαστικών λύσεων» και αλληλεγγύης προκειμένου να επιτευχθεί ο κοινός στόχος προόδου της Ευρώπης. Αναφέρθηκε επίσης επανειλημμένα στην Ελλάδα, τονίζοντας την ανάγκη να δοθεί άμεση και αποτελεσματική λύση στο πρόβλημα χρέους.

 

Οι πρώτες αντιδράσεις από τη συνέντευξη Τύπου του Ολάντ ήταν θετικές. Οι αναλυτές υπογράμμισαν την επιδεξιότητά του, την συνέπεια που έδειξε ως προς τις προθέσεις του, το κουράγιο να προβεί σε αυστηρή διάγνωση της άσχημης οικονομικής κατάστασης της χώρας του, την αποφασιστικότητά του να αντιμετωπίσει σθεναρά την κρίση και να επιτύχει την ανάκαμψη.

 

                                                                 21/11/2012

Σαλβατόρ ΝΤΑΛΙ : Ο μεγάλος προβοκάτορας

Tης Ηρας Φελουκατζή                                    ***

Το πολιτιστικό γεγονός στο Παρίσι αυτή την εποχή είναι η μεγάλη έκθεση που αφιερώνει το Κέντρο Πομπιντού στον Σαλβαντόρ Νταλί (1904-1989)περίπου τριάντα χρόνια μετά από εκείνη, του 1979, που είχαν επισκεφτεί 80.000 άτομα. Ο Νταλί σημάδεψε την εικαστική δημιουργία του 20ού αιώνα. Είναι μια από τις πιο επιβλητικές φιγούρες στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης και ένας από τους πιο δημοφιλείς ζωγράφους.

 

Η πληθωρική του προσωπικότητα προκαλούσε έλξη αλλά και απώθηση. Συχνά γινόταν στόχος κριτικής για τη μεγαλομανία, την επιδειξιμανία του, τις προκλητικές του πολιτικές θέσεις, τη λατρεία του χρήματος. Οι άσπονδοι φίλοι του τον αποκαλούσαν «Avida Dollars».

 

Δεν τον πτοούσαν οι αντιπαραθέσεις. Δήλωνε «είναι καλό να μιλούν για εσένα, ακόμα κι αν λένε καλά λόγια», υποδηλώνοντας ότι θεωρούσε πιο χρήσιμους για την προβολή του όσους τον αντιμάχονται. Φρόντιζε λοιπόν να τους δίνει αφορμές για αντιδράσεις τροφοδοτώντας συνεχώς την επικαιρότητα με τις προκλήσεις του.

 

Δημιουργός ενός μοναδικού ονειρικού κόσμου, ο Νταλί είναι γνωστός κυρίως για τους σουρεαλιστικούς του πίνακές της εποχής του 1930 και για τις καλλιτεχνικές του «περφόρμανς» με χάπενιγκ ή με τηλεοπτικές εμφανίσεις. Το έργο του βασίζεται στην αυθεντική έκφραση μίας πολύπλευρης προσωπικότητας που εντυπωσίαζε με την πνευματική της μεγαλοφυΐα.

 

Εφευρέτης της περίφημης μεθόδου «κριτική παράνοια», χρησιμοποίησε επίσης στο έργο του σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις που του έδωσαν τη δυνατότητα να βαδίζει ολοένα μακρύτερα στη σχέση του με το Διάστημα και την ύλη. Πνεύμα διερευνητικό, με μεγάλη φαντασία, περιέργεια και ερευνητικότητα, θέλησε να τοποθετήσει τον εαυτό του ως θέμα μελέτης της φροϊδικής ψυχανάλυσης.

 

Αγαπούσε το θέατρο, το σινεμά, το μπαλέτο, την οπτικοακουστική έκφραση. Σκηνοθετούσε έντεχνα δημόσιες εμφανίσεις του ή μιντιακά σόου «χάπενινγκ».

 

Από την ιστορία στη μεταφυσική

 

Η έκθεση στο Πομπιντού παρουσιάζει 200 έργα του: 120 πίνακες, πολυάριθμα σχέδια, γλυπτά, αντικείμενα, χειρόγραφα, φιλμ, σε εφτά τμήματα με χρονικές-θεματικές ενότητες. Πρώτη είναι ο διάλογος ανάμεσα στο μάτι και το μυαλό του ζωγράφου με το βλέμμα του θεατή.

 

Πρωτοπόρος τής «performance», ο ζωγράφος ήξερε πώς να χειρίζεται τα ΜΜΕ. Πρόβαλε την τέχνη σαν ένα συνολικό γεγονός επικοινωνίας και τη δημιουργία του σαν πρωτοποριακή έκφραση αντιπαράθεσης προς την παραδοσιακή εικαστική κληρονομιά.

 

Η διαδρομή στην έκθεση έχει τον χαρακτήρα περιπλάνησης ανάμεσα στο απλό και στο περίτεχνο, το μπαρόκ και το μοντέρνο, τον ρεαλισμό και τον σουρεαλισμό.

 

-Στο πρώτο τμήμα της παρουσιάζεται το ξεκίνημα του καλλιτέχνη στην Ισπανία, τα πρώτα του έργα, η επίδραση του Πικάσο. Το 1923 ο Νταλί έρχεται στο Παρίσι και συναντά τους σουρεαλιστές που σημαδεύουν την έκφρασή του. Η έκθεση παρουσιάζει και αντιπροσωπευτικά έργα αυτής της εποχής.

 

-Η ενότητα «Μύθοι και ιστορία» περιλαμβάνει πίνακές του που απεικονίζουν τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία, τον φρανκισμό, τις επαναστάσεις, τον κομμουνισμό, τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

 

-Ειδικό τμήμα είναι αφιερωμένο στη θεατρικότητα του έργου του Νταλί. Σε μια μικρή αίθουσα κατασκευάστηκε αναπαράσταση της εγκατάστασής του «Θέατρο–Μουσείο». Στο κέντρο έχει τοποθετηθεί ένας κόκκινος ξύλινος καναπές σε φόρμα χειλιών κι όταν καθίσει εκεί ο επισκέπτης βλέπει να εμφανίζεται ο ίδιος απέναντι σε γιγάντια οθόνη.

 

Πρόκειται για ένα εύρημα του Νταλί, πού δίνει στον θεατή τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε ένα σκηνοθετημένο χάπενινγκ και να φωτογραφηθεί μέσα σε πρωτότυπο αυτό ντεκόρ.

 

-Ο μυστικισμός ενέπνευσε τον Νταλί και τον οδήγησε με το πέρασμα του χρόνου σε μια υπερβατική σχέση με τη ζωή. «Είναι σημαντικό για έναν καλλιτέχνη να έχει αναπτυγμένη την έννοια του Σύμπαντος. Είμαι πιο σημαντικός ως κοσμικό πνεύμα παρά ως ζωγράφος», δήλωνε.

 

Η έκθεση τελειώνει με αναφορές στις μεταφυσικές αναζητήσεις του. Σε μια σκοτεινή κυκλική αίθουσα, που παρουσιάζει σε βιτρίνες μικρά έργα και σχέδια, διαβάζουμε σε αναρτημένη ψηλά επιγραφή μία εμβληματική φράση του, που δείχνει ότι ο καλλιτέχνης ονειρεύονταν μια άυλη ύπαρξη, χωρίς όμως να εγκαταλείπει το γήινο βίωμα. «Με επιμονή ζητάω μια μεταθανάτια ζωή με διαύγεια της μνήμης, ώστε ακόμα και στην αιωνιότητα να θυμάμαι τα πάντα». Ηταν η ύστατη επιθυμία του.

 

PARIS 18 OCTOBRE /   ΠΑΡΙΣΙ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012 

ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ    

«Οι Ευρωπαίοι εταίροι δε θεωρούν πλέον την Ελλάδα ως «δηλητήριο»

 

 O γαλλικός τύπος προβάλλει την «αλλαγή στάσης της Τρόικας απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, μετά την εξεύρεση συμφωνίας επί των μέτρων που απαιτούνται για τη χορήγηση της νέας δόσης. Σε άρθρο της εφημερίδας LeMonde αναφέρεται ότι «Δεν πρόκειται ακόμη για καλή βαθμολογία, αλλά η Ελλάδα δεν είναι πλέον επιπλήξιμη. Eπαψε να θεωρείται το «δηλητήριο» της ευρωζώνης. Οι διαπραγματεύσεις ήταν δύσκολες, κυρίως όσον αφορά στα εργασιακά θέματα. Η στάση απέναντι στην Αθήνα έχει αλλάξει, γράφει το άρθρο, αναφερόμενο στο ταξίδι της Μέρκελ στην Αθήνα, αλλά και τις δηλώσεις Λαγκάρντ για την ανάγκη να δοθεί ανάσα στην Ελλάδα. Κανείς δεν επιθυμεί μια νέα κρίση, όταν πρέπει να διευθετηθεί η βοήθεια προς την Ισπανία».

 

Αυτό δεν αρκεί για να ερμηνεύσει την αλλαγή στάσης, η οποία σύμφωνα με τον Μιχάλη Βασιλειάδη από το ΙΟΒΕ οφείλεται και στην πρόοδο που έχει σημειώσει η Ελλάδα: το έλλειμμα εκτιμάται ότι θα έχει μειωθεί από 15,6% του ΑΕΠ το 2009 σε 6,6% στο τέλος του 2012 ή στο 7,5% σύμφωνα με το ΔΝΤ. Επιπλέον, θεωρεί ότι έχει αλλάξει το πολιτικό κλίμα, καθώς με τρία κόμματα στην κυβέρνηση οι μεταρρυθμίσεις δύσκολα μπορούν να μπλοκαριστούν. Όμως και διεθνείς αναλυτές συμφωνούν επί της προόδου που έχει επιτευχθεί. Σημείωμα της CréditSuisse αναφέρει ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι «σε γενικές γραμμές εντός πορείας». Η ανταγωνιστικότητα έχει βελτιωθεί μετά τη μείωση των μισθών και τις μεταρρυθμίσεις, το κόστος εργασίας έχει σχεδόν απορροφήσει την αύξηση που σημείωσε μετά την είσοδο στην ευρωζώνη». Η βιομηχανική παραγωγή έχει σημειώσει βελτίωση σε σύγκριση με προηγούμενους μήνες.

 

Ωστόσο η Ελλάδα δεν έχει ξεφύγει από την κρίση. Η ανεργία είναι υψηλή, ενώ αρκετές επιχειρήσεις εγκαταλείπουν τη χώρα, όπως η Coca-cola και η ΦΑΓΕ, ενώ και άλλες βρίσκονται στον ίδιο δρόμο (Carrefour, Saturn, CréditAgricole, Société Générale).

 

Η χώρα έχει ανάγκη από περισσότερο χρόνο για να εφαρμοστούν τα μέτρα αλλά και ένα πρόγραμμα επενδύσεων, σημειώνει στέλεχος δημόσιας επιχείρησης, καταλήγει το άρθρο.

 

      Δημοσιεύμα της Challenges.fr με τίτλο «Οι εταίροι στην ευρωζώνη χαιρετίζουν την πρόοδο στην Ελλάδα», αναφέρει ότι «αν και η Ελλάδα δεν ήταν το κυρίαρχο θέμα της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, οι εκπρόσωποι των χωρών της ευρωζώνης εξέδωσαν ανακοίνωση, στην οποία χαιρετίζουν την πρόοδο που έχει σημειωθεί για να ξαναμπεί σε πορεία το πρόγραμμα προσαρμογής. Η ανακοίνωση εκθειάζει την «αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης» και τις «αξιοθαύμαστες προσπάθειες του ελληνικού λαού» και αναφέρει πως το Eurogroup θα εξετάσει την έκθεση της Τρόικα και θα πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις.

 

Η «εκθειαστική» ανακοίνωση, όπως τη χαρακτηρίζει το άρθρο, αφήνει να εννοηθεί ότι η επόμενη δόση των 31,5 δις ευρώ θα δοθεί στην Ελλάδα και εκφράζει τα συγχαρητήριά της στην ελληνική κυβέρνηση για την αποφασιστικότητά της. Εκφράζει επίσης την προσμονή ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις σε δομικό επίπεδο και την ενθαρρύνει να συνεχίσει την προσπάθεια.

 

 Τα ΜΜΕ αναφέρονται στις δηλώσεις του Γάλλου Προέδρου Ολάντ ο οποίος τόνισε  ότι «η ΕΕ θεωρεί πως η Ελλάδα έχει κάνει «ουσιαστική πρόοδο». «Τα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κρίνουν  ότι υπάρχει σημαντική πρόοδος και η Τρόικα είναι κοντά σε συμφωνία, παρόλο που υπάρχουν ακόμα ορισμένα σημεία προς διευκρίνιση» διευκρίνισε ο Ολάντ σε συνέντευξη τύπου. «Εάν αυτά τα θέματα τακτοποιηθούν, η Ελλάδα θα μπορέσει να παραμείνει στο ευρώ, το οποίο είναι και η βούλησή μας» καταλήγει.-

 

                      

 PARIS 16 OCTOBRE /   ΠΑΡΙΣΙ 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012

 Tα γαλλικά ΜΜΕ επισημαίνουν αλλαγή στάσης της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα. Στην εφημερίδα LEFIGARO ο αρθρογράφος Πατρίκ Σαιν Πώλ αναφέρεται στη στάση της Άγκελα Μέρκελ απέναντι στην Αθήνα, επισημαίνοντας ότι μεταβλήθηκε. Η στάση της είναι περισσότερο συγκαταβατική, από ότι πριν μερικές εβδομάδες. Η Καγκελάριος είναι πεπεισμένη ότι μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες και δεν αποτελεί επιλογή. Βέβαια τονίζει ο αρθρογράφος, η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ θα κοστίσει στη Γερμανία και το Γερμανό φορολογούμενο.

 

Το Σάββατο, στο εβδομαδιαίο μήνυμα που απηύθυνε η Καγκελάριος είπε ότι «βήμα-βήμα βλέπουμε ότι υπάρχουν αλλαγές, συχνά σε πιο αργούς ρυθμούς από αυτό που θα ελπίζαμε, όμως πρέπει παρ’ όλα αυτά να δώσουμε στην Ελλάδα μια ευκαιρία. «Από τη μία η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της και από την άλλη πρέπει να τη βοηθήσουμε σαν φίλη και εταίρο».

 

Στο ίδιο κλίμα και η στάση του Υπουργού Οικονομικών Βόλφγκαν Σόιμπλε, ο οποίος από το Τόκιο, στην ετήσια διάσκεψη του ΔΝΤ, απέρριψε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ καθώς και τον ενδεχόμενο χρεοκοπίας της, ενώ φαίνεται έτοιμος να συζητήσει για το ρυθμό μείωσης των ευρωπαϊκών χρεών.

 

Στην οικονομική εφημερίδα LATRIBUNE, με τίτλο «Γιατί η Γερμανία αλλάζει τον τόνο απέναντι στην Ελλάδα», σε άρθρο του ο Μαρκ Μειλασούξ αναφέρει τέσσερις λόγους που, κατά τη γνώμη του, εξηγούν τη στροφή που έχει πραγματοποιηθεί στη Γερμανία με την αλλαγή στάσης της Άγκελα Μέρκελ και του Βόλφγκαν Σόιμπλε απέναντι στην Ελλάδα.

 

Η μεταβολή αυτή δείχνει πως η Γερμανία είναι έτοιμη να δώσει επιπλέον δύο χρόνια στην Ελλάδα, ακόμα και αν αυτό κοστίσει επιπλέον 30 δις ευρώ, όπως σαναφέρει το Spiegel. Ο πρώτος λόγος για τη στροφή αυτή είναι, σύμφωνα με το Spiegel, ότι η Τρόικα φαίνεται πως θα ζητήσει από τους υπουργούς οικονομικών της ευρωζώνης να δώσουν στην Ελλάδα το χρόνο που ζητάει. Δεύτερον, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε φαίνεται να έχουν εμπιστοσύνη στον Αντώνη Σαμαρά, σε αντίθεση με τους προκατόχους του. Χθες, ο Σόιμπλε επανέλαβε ότι «του έχω εμπιστοσύνη ότι θα φέρει εις πέρας τις μεταρρυθμίσεις». Επίσης, η Γερμανία δεν επιθυμεί να θέσει σε κίνδυνο τις αλλαγές που έχουν δρομολογηθεί για την αλλαγή στη δομή της ευρωζώνης, που όπως φαίνεται να έχουν ηρεμήσει τις αγορές. Η Μέρκελ βρίσκεται επίσης σε προεκλογική περίοδο και δε θα επιθυμούσε να ρισκάρει την πρώτη θέση που της δίνουν οι δημοσκοπήσεις χάρη του τρόπου με τον οποίο διαχειρίζεται την κρίση.

 

«ΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ, ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;» δήλωσε ο Γάλλος Πρωθυπουργός ΖΑΝ ΜΑΡΚ ΕΡΟ

«Πρέπει να δοθούν τα μέσα και ο χρόνος στην Ελλάδα για να παραμείνει στο ευρώ», δήλωσε ο Γάλλος πρωθυπουργός Ζαν Μάρκ Ερό σε συνέντευξη του σε περιφερειακές εφημερίδες. Αναφέρθηκε ειδικότερα στην Ελλάδα υπογραμμίζοντας ότι πρέπει να της δοθούν τα μέσα και ο χρόνος για να παραμείνει στο ευρώ.

Σε δημοσιεύματα των εφημερίδων «SUDEST» με τίτλο «Το μέλλον της Ευρώπης όπως το βλέπει ο Ερό» και της εφημερίδα «PΡΟGRES» « Ερό: Επιπλέον φορολόγηση στα έσοδα από επενδύσεις» αναφέρεται ότι ο Γάλλος Πρωθυπουργός μιλώντας για την Ευρώπη τόνισε ότι «Πρέπει να κάνουμε τη διάκριση μεταξύ μακροπρόθεσμου και βραχυπρόθεσμου. Το βραχυπρόθεσμο αφορά την εποπτεία των τραπεζών από την ΕΚΤ και τη σταθεροποίηση του ευρώ».

Η εφημερίδα PROGRES επισημαίνει ότι ειδικά για την Ελλάδα ο Γάλλος πρωθυπουργός υπογράμμισε: «Η σταθερότητα της ευρωζώνης περνάει από τη διάσωση της Ελλάδος και πρέπει να της δώσουμε τα μέσα και το χρόνο ώστε να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της για μια φορολογική μεταρρύθμιση που θα αυξήσει τις εισφορές των πλουσίων. Εάν χρειαστεί περισσότερο χρόνο, γιατί όχι; Όπως επίσης πρέπει να βοηθήσουμε την Ισπανία και την Ιταλία για να δανείζονται φθηνότερα στην αγορά». Το μεσοπρόθεσμο θα συζητηθεί έλθει στο Συμβούλιο Κορυφής του Νοεμβρίου οπότε θα τεθεί θέμα για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

Ο Ζαν Μάρκ Ερό τόνισε, «είμαστε σε αντίθεση με την προηγούμενη κυβέρνηση που ήθελε να μειώσει τη συμμετοχή μας στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Αυτό θα σήμαινε μείωση των κεφαλαίων για την ΚΑΠ καθώς και μείωση των διαρθρωτικών ταμείων. Θα πρέπει να διατηρηθεί η ουσία των πλέον ολοκληρωμένων ευρωπαϊκών πολιτικών».