Poésie (2)

HELENE                     
                                  
 
                        Hélène,
                        Apprends à ne jamais retourner en arrière.
                        Même si Troie est tombée

si les fières citadelles succombent

si les ennemis encerclent le palais

si les lamentations te parviennent des remparts

ne te laisse pas capturer.

Il y aura toujours une issue secrète

pour t'échapper

ne plus te soumettre encore

au bon plaisir de Ménélas.

Même si tu penses que le retour

ne serait pas si amer

qu'il pourrait être un havre

un refuge confortable

après ta vaine fuite

refuse !

Fais tout pour trouver l'issue.

Ne regrette pas le foyer

la famille restée à Sparte.

Ne crois pas que le retour

soit une solution – pars, Hélène!

Ne crains pas d'aller sans bagages

vers l'inconnu.

Pense seulement aux pays idéaux

dont tu rêvais à Sparte

aux lieux que tu cherchais en partant pour Troie

et dis-toi qu'à présent ils sont tout proches.

Et qu'à présent pour toi un chemin s'ouvre

pour aller toujours

en avant.
                                                  
                                  Recueil « PAYSAGES VIBRANTS »

                            

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ                                                                  

     

     

    Ελένη, μάθε να μην γυρίζεις ποτέ πίσω.

    Κι αν κυριεύτηκε η Τροία,

    κι αν παίρνονται τα κάστρα τα περήφανα,

    κι αν ζώνουν το παλάτι εχθροί,

    κι αν φτάνουν μες στα δώματα

    οι θρήνοι από τα τείχη,

    πάσχισε εσύ αιχμάλωτη να μην πιαστείς.

    Πάντα θα υπάρχει κάποια δίοδος μυστική

    για να ξεφύγεις,

    να μην προσπέσεις στου Μενέλαου

    τη διάθεση.

    Ακόμα κι αν συλλογίζεσαι

    πως δεν θα είναι ολότελα πικρή η επιστροφή

    μα κάπως σαν λιμάνι, σαν καταφύγιο βολικό

    μετά τη μάταιη φυγή σου, αρνήσου.

    Πάσχισε εσύ να βρεις μονάχα την έξοδο

    να φύγεις.

    Και μη λυπάσαι για την εστία,

    το τζάκι, τους δικούς που εκεί στη Σπάρτη έχουν μείνει.

    Και μη σκεφτείς πως θα ήταν μία λύση

    η επιστροφή - φύγε Ελένη.

    Μη φοβάσαι χωρίς εφόδια να κινήσεις

    για το άγνωστο.

    Συλλογίσου μόνο τις χώρες τις ιδανικές

    που ονειρευόσουνα εκεί στη Σπάρτη,

    τους τόπους που αναζήταγες

    κι έφυγες για την Τροία

    και πες πως τώρα είναι ευκαιρία για σένα

    να τις προσεγγίσεις. Και πες πως τώρα

    είναι ευκαιρία για σένα ν’ αρχίσεις

    όλο να προχωράς.

     

                                                                          

     Ποιητική  Συλλογή

    "ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΔΟΝΗΤΙΚΑΤΟΠΙΑ"  

                       

        

**********************************

***Trois poèmes de mon recueil "PAYSAGES VIBRANTS"

mis en musique par le compositeur Dimitri Daskalothanasis

au CD GEOGRAFIA. Chant par Catherina Vlahou

***Tρία ποιήματα από την ποιητική μου συλλογή "Διαδρομή στα Δονητικά τοπία" μελοποιημένα από τον συνθέτη Δημήτρη Δασκαλοθανάση, στο CD ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ. Τραγούδι από την Κατερίνα Βλάχου

GEOGRAFIA  CDhttp://www.myspace.com/dimitrisdaskalothanasis   http://www.myspace.com/katerinavlahou

         

        QUÊTE

         

        Viens poursuivre avec moi le vent

        jeune homme pâle

        aveugle sous la pluie.

        Viens avec moi très loin.

         

        Les « amis » ne parlent pas.

        Ils n’ont rien à dire.

        Quand baisse la lumière du jour

        que les gestes deviennent difficiles

        que tes mains se desserrent

        et mes mains sont glacées.

         

        Cette nuit n’est pas faite pour toi.

        Cet automne

        m’a enlacée malgré moi.

         

        Je voyage dans les caniveaux

        la pluie l’eau trouble du fleuve.

        J’ai perdu la boussole du soleil.

         

        Viens poursuivre avec moi le vent.

        Cette ville est devenue trop petite

        pour nous.
         

        ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

         

        Έλα να κυνηγήσουμε τον άνεμο

        Χλομό παιδί

        Τυφλό μες στη βροχή

         Έλα να φύγουμε μακριά

         

        Οι φίλοι δεν μιλούν

        Δεν έχουν τίποτε να πουν

        Όταν το φως της μέρας λιγοστεύει

        Όταν οι κινήσεις γίνονται πιο δύσκολα

        Όταν λύνονται τα χέρια σου

        Και τα χέρια μου παγώνουν

         

        Δεν είναι πλασμένη για εσένα αυτή η νύχτα

        Τούτο το φθινόπωρο

        μ΄αγκάλιασε άθελά μου

         

        Ταξιδεύω στα ρυάκια του δρόμου

        Στις ψιχάλες και στα θολά νερά

        Έχασα την πυξίδα του ήλιου

         

        Έλα να κυνηγήσουμε τον άνεμο

        Δεν μας χωράει πια

        Ετούτη η πόλη

         

         

         
        ADIEU AU RÊVE

         

        Où vas-tu, petite fille, avec les nuages ?

        Où vas-tu avec les veines du ciel

        et la lance du soleil ?

        demanda le poète.

         

        Je vais au bout de la mer

        où commence la terre sèche.

        Pour bâtir ma maison

        sur le rocher qu’elle soit solide.

        Je dis adieu aux poissons volants

        à la lune sur les eaux

        aux vents

        à la mer Egée.

         

        Adieu aux colonnes de Corinthe

        aux couchers de soleil à Mycènes.

        Aux criques aux fontaines aux statues

        aux oliviers. Aux nuits d’argent aux libellules

        à la musique des coquillages.

         

        ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

         

        «Πού πας μικρή κόρη με τα σύννεφα;»

        «Που πας μικρή κόρη με τις φλέβες τ΄ουρανού»

        «Και το δόρυ του ήλιου;» ρώτησε ο ποιητής

         

        «Πάω εκεί που τελειώνει η θάλασσα

        κι αρχίζει το στεγνό χώμα.

        Πάω να χτίσω το σπίτι μου

        πάνω στην πέτρα να κρατήσει.

        Χαιρετώ λοιπόν τα χελιδονόψαρα

        Και τη γραμμή του φεγγαριού στο νερό

        Το Αιγαίο και τον πελαγίσιο άνεμο.

         

        Λέω αντίο στις κολόνες στην Κόρινθο,

        στα δειλινά των Μυκηνών.

        Καληνυχτίζω τα δροσερά ακρογιάλια

        Με τις κρήνες και τ΄αγάλματα,

        τις ελιές. Τις ασημένιες νύχτες των άστρων,

        τις πυγολαμπίδες, τη μουσική των κοχυλιών

        Καληνυχτίζω κι εσένα ποιητή

        Πάω να χτίσω το σπίτι μου

        πάνω στην πέτρα να κρατήσει».

         

         

         
         
        VERS LA LUMIÈRE

         

        Sentiers abrupts

        et les dieux

        grimpés sur les rochers

        des montagnes

        là-haut.

         

        Elle debout

        à la proue du navire.

        Étoiles de ses yeux.

        Cheveux d’argent phosphorescent.

        Sirène sur la mer

        traversant les ombres

        les récifs

        les énormes vagues

        le regard tourné

        toujours

        vers la lumière.

         

         

         

         

        ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ

         

        Απόκρημνα μονοπάτια

        Με τους Θεούς

        Σκαρφαλωμένους

        Σις κορυφές των βράχων

         

        Κι εκείνη όρθια

        Στην πλώρη του καραβιού.

        Άστρα τα μάτια της

        Μαλλιά ασημένια φωσφορικά.

        Σειρήνα στο πέλαγο

        Διασχίζει το σκοτάδι

        Με το βλέμμα να προστρέχει                                             

        πάντα στο φώς

         

         

         

         

         

         

         

         

        ************************************************

***POEMES de mes trois recueils édités par L'HARMATTAN en France

Et les Editions LIVANIS en Grèce
***ΠΟΙΗΜΑΤΑ από τις τρεις ποιητικές μου συλλογές που έχουν εκδοθεί
από τον οίκο L'HARMATTAN στη Γαλλία και τις Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ στην Ελλάδα

L'IMPREVU

                                    

                                                Matin pale
                                               Sur les toits

                                               De la ville endormie

                                                             

                                                La Seine

cristal glacé

miroir

aux lumières de la nuit

qui s’achève.

Les fenêtres s’ouvrent

les rêves s’éteignent lentement.

En te penchant

sur l’eau figée,

tu peux refléter

chaque matin

l’imprévu.   

 
                                    
                             ΤΟ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ

Χλωμό πρωί

Πάνω στις στέγες

Της κοιμισμένης πόλης.

Σηκουάνας

Παγωμένο κρύσταλλο

Καθρέφτης

Στα φώτα της νύχτας.

Τα παράθυρα ανοίγουν

Τα όνειρα σβήνουν αργά.

Σκύβοντας στο ακίνητο νερό

Μπορείς ν καθρεφτίζεις

κάθε πρωί

το απροσδόκητο.

                        

        Ποιητική Συλλογή

« RESONΑNCES – ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ»

 
                           
                                        
 
 
 
             
                                   RESONANCE DE LUMIERE

Tâches sombres,

sur le front

la poitrine

les yeux.

Le monde tourne

comme une sphère

il ne m’emporte pas

même si l’amour

se déchire

je me nourris

du printemps

qui me nourrit

Me disperse

me diffuse

et me recompose

l'éternelle lumière

                                

 
          Recueil « RESONΑNCES – ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ »

ΚΟΣΜΙΚΟ ΦΩΣ

 

                                               Κηλίδες μελανές

Στο μέτωπο

Στα στήθη

Στα μάτια

Ο κόσμος γυρίζει σαν σφαίρα.

Δεν παρασύρομαι.

Και να χαλάσει ο έρωτας,

Τρέφομαι με την Άνοιξη

Που με τρέφει

Με αναλύει, με διανέμει

και με συνθέτει

Το κοσμικό φως.

                                              

   Ποιητική Συλλογή

  « RESONΑNCES – ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ»

                         

 « Le DEPASSEMENT

 VOYAGE INTERIEUR VERS LA LUMIERE »

 Roman

 Εditions LANORE en France/ Eκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ Ελλάδα

 
« Le Dépassement -Voyage intérieur vers la lumière » roman

 « Il y avait plein d’obstacles à franchir. D’abord ses origines, les limites dans lesquelles elle était née et avait grandi. Ensuite son choix de vie qui l’avait conduite aux extrêmes limites de ses forces en la propulsant constamment au milieu de la tourmente de cette humanité en crise. Enfin son parcours solitaire. Le défi de tout traverser, de tout transcender, de ne pas s’accrocher à un être, à un foyer, à un groupe, à un milieu spécifique, de dépasser les limites et d’aller toujours de l’avant.

Son seul repère était ce rayon d’or et de lumière auquel elle s’accrochait comme un funambule. Ce fil d’or qui vibrait en elle depuis son enfance et qui la conduisait, la poursuivait tout au long de sa trajectoire, lui montrant un chemin hors des sentiers battus ».

«ΥΠΕΡΒΑΣΗ –

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ»

 Μυθιστόρημα

            

Yπήρχαν πολλά εμπόδια που έπρεπε να τα διασχίσει. Πρώτα απ’ όλα η καταγωγή της, τα όρια μέσα στα οποία είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει. Ύστερα η επιλογή ζωής που είχε κάνει και που την είχε οδηγήσει ως τα ακραία όρια των δυνάμεών της εξακοντίζοντάς την διαρκώς μέσα στη δίνη και στο κέντρο αναταραχής μιας ανθρωπότητας σε κρίση. Τέλος η μοναχική της πορεία. Η πρόκληση να διασχίσει τα πάντα, όλα να τα υπέρβη, να μην αγκιστρωθεί σε έναν άνθρωπο, σ’ ένα σπίτι, σε μια ομάδα, σε ένα συγκεκριμένο κύκλο ανθρώπων, να ξεπεράσει τα όριά της και να πηγαίνει πάντα μπροστά.

     Το μόνο της σημείο αναφοράς ήταν αυτό το χρυσό νήμα φωτός πάνω στο οποίο κρατιόταν σαν τον ταχυδακτυλουργό. Αυτό το χρυσό νήμα που ένοιωθε να δονείται μέσα της από τα παιδικά της χρόνια και που την οδηγούσε, την ακολουθούσε, σ’ όλη της τη διαδρομή, της έδειχνε ένα δρόμο έξω από τα καθορισμένα όρια.

            Site du Printemps des Poètes  

            Thème 2012 « Enfances »

             

             

            MIROIR DE L’ENFANCE                        

             

            Le regard de l’enfant

            miroir qui reflète l’histoire invisible

            celle du jeu

            de la lumière et de l’ombre

            qui se croisent, se suivent, fusionnent,

            se heurtent, se séparent et se retrouvent.

             

            Le regard de l’enfant

            miroir qui reflète

            le jeux des rôles des adultes,

            l’amour, la haine, la détresse, l’espoir.

             

            Le regard de l’enfant

            miroir du rêve où se reflètent

            les papillons, les oiseaux, la mer, les arbres,

            le soleil, les nuages,

            les tempêtes et l’arc en ciel.

             

            L’enfant habite le pays des visions et des contes

            son bagage de merveilles

            ou son fardeau de peines,

            forgent ses armes pour la lutte,

            quand il va être appelé à descendre

            dans l’arène de toutes les batailles

            pour gagner le défi de la vie.

             

             

            Site du Printemps des Poètes

            Anthologie Poésie en Liberté  

              

             

             

             

            DANSER SUR LA LUNE

             

            Vers toi je me tourne

            Je plonge dans ton regard

            Transparent

            Qui s’ouvre à l’infini horizon

            Et me porte vers la lumière

             

            Je ne m’appuyais à rien,

            Je ne te tenais pas,

            Tu ne me tenais pas

             

            Ensemble,

            Légers et fluides

            Nous dansions une valse

            Portés par les sons

            De l’orchestre céleste

            Sur la terrasse de la lune.

               

             

             

             

            ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

             

            Προς εσένα στρέφομαι

             Βυθίζομαι στο διάφανο βλέμμα σου

             που ανοίγεται

             ως τον απέραντο ορίζοντα

             και με φέρνει στο φως

             

             Δεν κρατιόμουν από τίπότε

             Δεν σε κρατούσα,

             Δεν με κρατούσες

             

             Μαζί,

             ανάλαφροι κι ευλύγιστοι

             χορεύαμε βαλς

             συνεπαρμένοι από τη μουσική

             της ουράνιας ορχήστρας

             πάνω στην ταράτσα του φεγγαριού

             

             

             

            ΝΟUVEAU  RECEUIL

             ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

             

                            ***

             

            MYTHOLOGIES D'AMOUR

            FRANCE Editions L'HARMATTAN  Νovembre 2001

             

            ΜΥΘΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

            ΕΛΛΑΔΑ Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ  Δεκέμβριος 2011

             

                           *

             

            LUMIERE DOREE

             

            Archipel de la mer Egée.

            Je flotte étincelante

            tel un petit radeau sur la mer.

            Autour de moi des images magiques,

            mon corps doré

            lumière dorée éblouit mes yeux

            coupe la trame des évènements

            efface les faits, les actes, les évolutions.

            Sirène toute puissante
            voyageant dans mon propre mythe.
            Détachée de la terre,
            perdue dans l'univers
            je renais
            cellule nouvelle

            molécule du monde.

            Seule la lumière
            vibre à l'horizon.
            L’univers radieux
            émet l’éternelle résonance.
            J'entends sa répercussion
            dans le coquillage marin

            qui conte sans fin
            lα mythologie des amours,
            la symphonie de l’éros
            qui se déroule inlassablement

            devant les miroirs d'argent.

             

             

             

             

             

             

            ΧΡΥΣΟ ΦΩΣ                                   

             

            Στο Αιγαίο αρμενίζω αστραφτερή,

            μικρή σημαδούρα στη θάλασσα.

            Γύρω μου εικόνες μαγικές

            χρυσό το κορμί μου,

            χρυσό φως θαμπώνει τα μάτια μου

            κόβει τα νήματα των γεγονότων

            θαμπώνει έργα, πράξεις, εξελίξεις.

             

            Ταξιδεύω γοργόνα παντοδύναμη

            στον δικό μου μύθο.

            Κόπηκα από τη στεριά,

            χάνομαι μέσα στο σύμπαν

            και ξαναγεννιέμαι

            νέο κύτταρο,

            μόριο του κόσμου.

             

            Μονάχα το φως

            δονείται στον ορίζοντα.

            Λαμπερό σύμπαν,

            εκπέμπει τον αιώνιο συνειρμό.

            Ακούω τον απόηχο

            στο κοχύλι της θάλασσας

            να διηγείται ακατάπαυστα

            την μυθολογία των ερώτων,

            τη συγχορδία της αγάπης

            που εκτυλίσσεται ατέλειωτα

            μπροστά στους ασημένιους καθρέφτες.

             

             

             

             

             

             

             

            RENCONTRE

            Pour te tenir et te porter,
            pour traverser ensemble

            d’autres incendies,

            aller au-delà des courants

            de la distance et du temps,
            pour nous métamorphoser

            en de nouveaux visages,
            nous incarner

            en des milliers d’autres figures,
            pour te garder au fond de moi
            incorporer ta voix et tes yeux
            quand je crois que je vis,
            je suis venue.

            Au bord de la place,
            avant le dernier feu tricolore,

            nous nous sommes croisés.

            Tu ne m’as pas reconnue,
            je n'étais pas dans tes souvenirs,
            comme une figure inconnue

            tu m’as dépassée.
            Mais depuis des milliers d'années

            je te connaissais,

            avant que tu ne viennes,

            que je ne vienne

            que nous renaissions
            dans le mythe fascinant
            de la chair - matière.
             

             

             

             

            ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

             

            Για να ακουμπήσεις πάνω μου,

            να διασχίσουμε μαζί

            κι άλλες φωτιές,

            να πάμε πέρα από τα ρεύματα

            την απόσταση και το χρόνο,

            μεταμορφωμένοι

            σε νέα πρόσωπα,

            σε χιλιάδες καινούριες φιγούρες,

            για να’χω μέσα μου

            τη φωνή και τα μάτια σου

            όταν πιστεύω ότι ζω,

            ήλθα.

             

            Στην άκρη της πλατείας,

            πριν από τον τελευταίο σηματοδότη

            διασταυρωθήκαμε.

            Δεν με αναγνώρισες,

            δεν ήμουν στις παλιές φωτογραφίες,

            σαν άγνωστη φιγούρα με προσπέρασες.

            Όμως χιλιάδες χρόνια σε γνώριζα,

            πριν έλθεις και γίνεις

            πριν έλθω και γίνω

            ύπαρξη,

            στο συναρπαστικό μύθο

            της σάρκας ύλης.

             

             

             

             

             

             

             

             

             

             

             

             

             

            LE MYTHE    

            Marque ma vie,

            du sceau de ta propre volonté

            ta passion,  ta faiblesse, ta pudeur.

            Montre moi l’ombre qui se niche dans tes yeux
            tes craintes et ton insolence.

            Qui es-tu ? Je ne sais pas
            Entière parce que tu existes.

            J’accepte tout de toi, tu as abolis mes limites.
            Ton souffle léger me caresse la nuit sur l’oreiller

            Je te supporte, te tiens et te crains.

            Enfants nous jouions ensemble
            dans le jardin du ciel à l’amour incestueux.
            Maintenant nos ombres étreintes
            corps d’Hadès brûlants.
            Dans la chambre obscure

            tu me dénudes sans vergogne
            devant le miroir tu me montres

            comment  tu me vois.

            Tes ongles tracent des lignes sur ma peau,
            tes mains des cordes  qui m’attachent au désir.
            Au fond du tunnel mon cri
            explosion qui me projette au sommet.
            Je m’effondre sous les gravats les roches et la terre.

            Demain, je vais remplir le lit de fleurs
            et quand tu me regarderas encore
            avec ces yeux de l’autre vie,
            de l’autre dimension, je vais mourir
            pour que tu viennes me soulever
            me déterrer.m’extraire de mes murailles,
            me faire renaître dans tes  bras,

            dans l'imagination du miroir.
             

             

            Ο ΜΥΘΟΣ                                                                 

             

            Σημάδεψε με, θέλω να με σφραγίσεις

            με τη δική σου θέληση. το δικό σου πάθος,

            με την αδυναμία, τη συστολή σου.

            Δείξε μου το σκοτάδι που φωλιάζει στα μάτια σου,

            τους φόβους και την αναίδεια.

             

            Ποιος είσαι δεν το ξέρω.

            είμαι γεμάτη γιατί υπάρχεις.

            Τα δέχομαι όλα από εσένα. κατάργησες τα όρια μου.

            Η ανάσα σου τρυφερά με χαϊδεύει τη νύχτα στο προσκέφαλο.

            Σε αντέχω, σε κρατάω και σε τρέμω.

             

            Παιδιά παίζαμε μαζί στον κήπο του ουρανού

            έρωτα με αιμομιξίες.

            Τώρα οι σκιές μας αγκαλιασμένες

            κορμιά του Άδη φλογερά.

            Στο σκοτεινό δωμάτιο με γδύνεις αδιάντροπα

            μπροστά στον καθρέφτη

            και με κάνεις να βλέπω πως με κοιτάς.

             

            Τα νύχια σου χαράζουν αυλάκια στο δέρμα μου,

            τα χέρια σου σχοινιά με δένουν  στην επιθυμία.

            Φωνάζω μέσα στο τούνελ,

            η έκρηξη με τινάζει ψηλά.

            Γκρεμίζομαι,πέφτουν επάνω μου συντρίμμια

            πέτρες και χώματα.

             

            Αύριο θα γεμίσω το κρεβάτι λουλούδια

            κι όταν θα με κοιτάξεις πάλι

            με αυτό το βλέμμα της άλλης ζωής,

            της άλλης διάστασης, θα πεθάνω,

            να έρθεις να με σηκώσεις. να με ξεθάψεις

            από όλα όσα με κλείνουν στα τείχη μου,

            να με γεννήσεις πάλι στην αγκαλιά σου,

            στη φαντασία του καθρέφτη.

              

             

             

             

             

             

             

            PRINTEMS INEPUISABLE

            Printemps sans fin au milieu de l'hiver.
            Désir de me cacher du soleil,
            de nager dans le noir, de perdre les repères,
            d’effacer pensées et souvenirs

            dans le puits profond.
            Dormir, et se réveiller nouvelle.

            Hier c’était toujours le printemps,
            des milliers d'oiseaux voltigeaient

            derrière les pas du chat.

            Ils formaient une assemblée harmonieuse
            sur les fils électriques
            face à la mer

             

             

            ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗ ΆΝΟΙΞΗ

             

            Ατελείωτη Άνοιξη μες το χειμώνα.

            Να θέλω να κρυφτώ απ’ τον ήλιο,

            να κολυμπήσω στο σκοτάδι,

            να χάσω το στίγμα μου,

            να σβήσουν σκέψεις και μνήμες

            στο βαθύ πηγάδι.

            Να κοιμηθώ, και να ξυπνήσω καινούρια.

             

            Χθες ήταν ακόμα Άνοιξη,

            χιλιάδες πουλιά φτερούγιζαν

            πίσω απ’τα βήματα της γάτας.

            Σχημάτιζαν αρμονική συγκέντρωση,

            στα σύρματα του ηλεκτρικού

            με φόντο τη θάλασσα.

             

             

             

             

             

             

             

             

            COUPLE ORIGINEL

            Tu pars
            et tu bois mon esprit,
            tu viens
            et tu enfonces tes ongles
            profondément dans mon ventre.
            Je suis vide, vide sans toi.

            Tu ouvres la porte
            tu me renverses
            tornade tu me portes au ciel.
            Nous rions et jouons

            pour devenir à nouveau des enfants.

            Les fenêtres s’ouvrent,
            des colombes blanches
            entrent dans la chambre,
            les draps flottent au vent.
            Depuis une autre vie,

            nous nous cherchons.

            Lorsque les noms

            vont s’éclipser de la mémoire,
            quand s'effaceront les pas étrangers,
            les mots usés,

            les rêves brisés,
            nous serons encore toi et moi
            le couple originel.

             

             

             

             

             

             

            ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΟΙ

             

            Φεύγεις

            και πίνεις το μυαλό μου,

            έρχεσαι

            και βυθίζεις τα νύχια σου

            βαθεία στην κοιλία μου.

            Είμαι άδεια, άδεια χωρίς εσένα.

             

            Ανοίγεις την πόρτα,

            με αναποδογυρίζεις,

            στρόβιλος με σηκώνεις στον ουρανό.

            Γελάμε και παίζουμε

            να γίνουμε πάλι μικρά παιδιά.

             

            Τα παράθυρα ανοίγουν,

            λευκά περιστέρια

            μπαίνουν στο δωμάτιο,

            τα σεντόνια ανεμίζουν.

            Σε κυνηγώ και με κυνηγάς

            από την άλλη ζωή.

             

            Όταν χαθούν τα ονόματα

            από τη μνήμη,

            όταν σβήσουν τα ξένα βήματα,

            οι φθαρμένες λέξεις,

            τα χαλασμένα όνειρα,

            θα είμαστε πάλι εσύ κι εγώ

            πρωτόπλαστοι

             

             

            TU M’EMPORTAIS EN VOYAGE

            Tu m’as étalée sur la lune
            nue dans la nuit glaciale.
            Avec des roses rouges
            tu as recouvert mes blessures.
            Légèrement, avec des caresses et des baisers,
            tu m’emportais en voyage.
            dans la ronde des étoiles.

             

             

            ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕΣ

             

            Με άπλωσες στο φεγγάρι

            γυμνή στην παγερή νύχτα.

            Με κόκκινα τριαντάφυλλα

            σκέπασες τις πληγές μου.

            Ανάλαφρα με χάδια και φιλιά,

            γλυκά με ταξίδευες στα άστρα.

                 

             

             

                     

                     

                                L'AMOUR INTACT  


                    L’amour

                    encore s’en va,
                    vient,
                    avec ce visage,
                    l’autre visage.

                    L’amour,
                    unique, intact
                    au fond de nous
                    toujours en attente.

                    L’amour cherche à trouver
                    une nouvelle forme,
                    une autre dimension,
                    pour donner naissance au mythe,
                    pour renaître et exister
                    à travers la sensation.


                         

                    ΈΡΩΤΑΣ ΑΝΕΠΑΦΟΣ

                     

                    Ο έρωτας

                    που πάλι φεύγει,

                    έρχεται,

                    μ’αυτό το πρόσωπο

                    με εκείνο το πρόσωπο.

                     

                    Ο έρωτας,

                    ένας, ανέπαφος

                    που μέσα μας

                    πάντα περιμένει.

                     

                    Ψάχνει να βρει

                    νέα μορφή η αγάπη,

                    καινούρια διάσταση,

                    να γεννήσει μύθο,

                    να αναζωογονηθεί και να υπάρξει

                    μέσα από την αίσθηση.

                     

                     

 parelle Christian Klein